රාජ්‍ය කුමන්ත්‍රණයකින් ඝාතනය වූ රාවන අධිරාජ්‍යයේ ඔටුන්න හිමි කුමාරයා

උපේඣද්‍රමිනික හෙවත් මහා මේඝනාද සෙන්පති තුමා රාවන අධිරාජ්‍යයේ කිරුළ හිමි කුමාරයාය. අනෙක්‌ සියලු සෙන්පතියන් අභිබවා වීරත්වයෙන්, ශක්‌තියෙන් හා යුධ ඥනයෙන් ඔහු ඉදිරියෙන් විය. ඔහුගේ අවසානයෙන් පසු රාම - රාවනා යුද්දය පරාජය වූ බව රාමායනයෙන් සඳහන්වේ.


මහා මේඝනාද, ඉJද්‍රජිත් (රාමායනය) උපේJද්‍රමිනික (රාක්‍ෂ භාෂා), මේඝනාත් යන නම් වලින් හඳුන්වන මෙතුමා රාවනා අධිරාජයාගේ පළමු පුත්‍ර රත්නයයි.

මේඝනාද කුඩා කල සිටම අති දක්‍ෂ යුද ශිල්පියෙක්‌ විය. මොහුගේ ප්‍රධාන ආචාර්යවරයා වූයේ ශ්‍රක්‍ර ගුරු දේවයන්ය. (guru of deities) මොහුගෙන් යුද ඥනය, දේශපාලනය හා ආර්ථික ඥනය ලබාගත් අතර යාග හෝම හා ආගමික පිළිවෙත් උශනා සෘෂිගෙන් ලබාගත්තේය. මේඝනාද කුඩා කල සිටම තම දක්‍ෂතා පිළිsබිඹු කළේය. තම ප්‍රථම සටන වන ඉන්ද්‍ර රාවන සංග්‍රාමයේදී පිය රජුව පරාජයෙන් බේරාගත්හ. සොල්දාදුවන් 5000 ක්‌ වැනි සුළු පිරිසක්‌ සමග සටන් වැද දෙවියන්ගේ අධිපති ඉන්ද්‍රව බැඳ යටත් කළ බව රාමායනයේ හා යක්‍ෂාමූලාශ්‍රවල සඳහන් වේ. ඉන්ද්‍රව නිදහස්‌කර ගැනීමට මහා බ්‍රහ්මයාට මැදිහත්වීමට සිදුවිය. ඉන්ද්‍රව නාඝපාෂයෙන් ගැටගසා තම රියේ දමා පියානන් හට භාරකළේය. මහා බ්‍රහ්මයා ඉන්ද්‍ර නිදහස්‌ කිරීමට කන්නලව් කළ විට මේඝනාද "අමුර්ථය" පැතීය. මෙය සම්ප්‍රදායට පටහැනි බැවින් මහා බ්‍රහ්මයා බලගතු වර කිහිපයක්‌ ලබාදුනි. එයට අමතරව මහා වීර්ය ක්‍රියාවක්‌ කළ ලාබාල කුමරාට ඉන්ද්‍රජිත් (ඉන්ද්‍ර ජයගත්) යනුවෙන් වීරනාමයක්‌ ලබාදුනි. එතැන් සිට තුන් ලොවම ඉන්ද්‍රජිත් ගෞරවයට පාත්‍රවිය. 
මේඝනාදට මහා බ්‍රහ්මයා දුන් වරයේ සඳහන් වූයේ "අග්නිහෝම" යාගය පවත්වා යුද්ධයට යන හැම විටම ඔහුට "සහස්‌ග්‍රති" නමැති යුද යානයක්‌ පහළ වන බවයි. අග්නිහෝම යාගයට ගිනි දෙවියන් පිදීම හා වර ලබාගැනීම ඇතුළත් බව සඳහන්ය. මෙම යාගය නිම වූ පසු ඔහුට යානය හා ආයුධ ලැබෙන්නේය.

මෙම යානයේ ගොස්‌ සටන් කරන විට ඔහු අමරණීය වන්නේය. මෙම යානයෙන් සටනට පිවිසි ඔහු දහස්‌ ගණනක්‌ හී සැර (උණ්‌ඩ යවා) අහසේ සිට වළාකුළු අතරින් සතුරා මතට යෑවූ බව 
(Gating type gun) සඳහන් වේ. මෙම යානයෙන් අධික රෂ්මිධාරා (Laser) යෑවූ බව සඳහන්ය. රාමායනය හා යක්‍ෂ මූලාශ්‍ර අධ්‍යයනයෙන් හැඟෙන්නේ මෙම වාහනය රසදිය බලයෙන් ක්‍රියාකරන "විමාන" වර්ගයක්‌ බවය. (Mercury vortex engine) ජෙට්‌ වර්ගයේ යානයක්‌ නම් අභ්‍යාවකාශයට යා නොහැක. මහා බ්‍රහ්මයා දුන් වරයේ සීමාවක්‌ විය. යම් කෙනෙක්‌ මෙම යානයට බාධා පමුණු වන්නේද ඔහු අතින් ඉJද්‍රජිත් මියයන බවයි. තවද මහා බ්‍රහ්මයා ඉJද්‍රජිත් මැරිය යුත්තේ අහසේදී බවත් මොහුගේ ඔලුව පොළවට වැටුන හොත් මුලු පොළවම ගිනි ගන්නා බවත් ප්‍රකාශ කළේය. මෙම නිසා ලක්‍ෂමන ඉන්ද්‍රජිත්ගේ හිස කඳෙන් වෙන්කරන කොට වානර නායක "ongkot" (තායි නම) යවා හිස ,ඡ්බ ආeබ ෙa, නම් පූජා භාජනයකට දමා ගත්හ. (තායිලන්ත Ramekion Tales)

මෙම සියලු කතා වස්‌තූන්ගෙන් සඳහන් වනුයේ ඉJද්‍රජිත් සුවිශේෂි චරිතයක්‌ බවයි. ඉJද්‍රජිත්ගේ ක්‍රියාකලාපය රාක්‍ෂ පරපුරට වෙනස්‌ වූයේය. ඔහුගේ චාරිත්‍ර හා ඇදහිලි සාම්ප්‍රදායික රාක්‍ෂ ඇදහිල්ලට වෙනස්‌ වේ. මෙය ගැන රාවනා අධිරාජ්‍යා පවා අවලාද නැගූ බව රාමායනයේ සඳහන් වේ. තම බලය වර්ධනයටත් යුද ශක්‌තීන් දියුණු කිරීමටත් කාලය යොමුකිරීම ඉJද්‍රජිත්ගේ ප්‍රධාන කාර්ය විය. පුරාණ මූලාශ්‍ර විශ්ලේෂණයෙන් පෙනීයන්නේ ඉJද්‍රජිත්ගේ හැකියාවන් හා දක්‍ෂකම් ගැන ආරක්‍ෂක ඇමැති වූ විභීෂණට තර්ජනයක්‌ වූ බවයි. ඔහුගේ රාජ්‍ය ගැනීමේ අදහස මුදුන්පත් කර ගැනීමට ලොකුම තර්ජනය වූයේ ඉJද්‍රජිත්ය. මෙම නිසා පිය පුතු අතර ගට්‌ටන ඇතිකිරීම විභීෂණ කළේය. යුද්ධය පැරදවීමට ප්‍රධාන සාධකය වන්නේත් මොහුය. රාම - රාවනා යුද්ධය සම්බන්ධ මූලාශ්‍ර අධ්‍යයනයේදී යුද්ධයේ දුර්වලකම් මනාව පෙනේ. රාවන රජු විභීෂණ මත්තේ රැඳෙමින් ඔහුගේ උපදෙස්‌ පිළිපැදීම ප්‍රධාන දුර්වලකමයි. විශාල හමුදාවක්‌ හා ඉතාම දියුණු රාජ්‍ය පාලන තන්ත්‍රයක්‌ තිබුණු රාවනා හෙළ අධිරාජ්‍යය යුද්ධය කළ ආකාරය සෑහීමකට පත්විය නොහැක. යුද සම්ප්‍රදායක්‌a විදියට ඉදිරිපෙළ සටන් ක්‍රම භාවිත කළ යුතුව තිබිණි. සතුරාගේ දුර්වලම අවස්‌ථාව වන සේනා සංවිධානය වන ස්‌ථානය හා මුහුදු තරණයේදී ප්‍රහාරය කර සතුරා විනාශයට අවස්‌ථාව තිබිණි. සතුරා සංවිධානය වී තම මාලිගය ඉදිරිපිටට පැමිණෙන තෙක්‌ බලාසිටීම හාස්‍යජනක කාරණයකි. විභීෂණගේ පාවාදීම මෙම කරුණු විශ්ලේෂණයේදී මනාවට පැහැදිලි වේ. තම සතුරාගේ හැකියාවන් නොතැකීම රාවන අධිරාජ්‍යා කළ මහා අනුවණකමකි. මෙය ගැන විවාදයේදි ඉJද්‍රජිත් සේනාධිපතිතුමා අසුනෙන් නැගිට සභාවෙන් නික්‌ම ඇත. තම පියාණන් කළ වැරැදිවලට උපකාර නොකොට ඒ ගැන විවෘතව විවේචනය කිරීමට නිර්භීත වූ එතුමා තම අධිරාජ්‍යයට තර්ජනයක්‌ වූ සතුරු හමුදාව සංහාරයට නොපැකිලිව ඉදිරිපත් විය. ඉතාම තරුණ වියේදී පියාගේ සංග්‍රාමවලට නිර්භීතව ඉදිරිපත්ව සටන් පෙරමුණ ගත් මෙතුමා තම සතුරාගේ පවා ගෞරවයට භාජනය විය. යුද්ධය මැද කටයුතු වී තිබුණු අවස්‌ථාවේ අවතීර්ණ වූ මෙතුමා ඉතාම බැරෑරුම් ලෙස සතුරන් පසුබෑමකට ලක්‌කළේ රාම හා ලක්‍ෂ්මන දෙදෙනා නාග පාෂයෙන් බැඳීමෙනි. (භැමරද - එදංසබ) එතුමාගේ යුද දක්‍ෂකම මනාව දැන සිටි විභීෂණ අනපේක්‍ෂිත ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කොට එතුමා ජීවිතක්‌ෂයට පත්කළේය. රාමායනයේ සඳහන් පරිදි අවසන් සටනේදී ලක්‍ෂමන සමග සටන් කොට ඔහුව සිහිසුන් වන ලෙස ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කළේ තම අතේ වූ පූජා උපකරණවලිනි.

ඉන්ද්‍රජිත්ගේ මරණයෙන් පසු යුද්ධයේ අවසානය විය. සතුරු හමුදාවේ බලය රාවන හමුදාව අභිබවා ගියේය. ඉන්ද්‍රජිත්ගේ මරණය හෙළ රාවන රාජධානියේ අවසානයට කටයුතු විය. විභීෂණට රාවනා අධිරාජ්‍යයාගේ මරණින් පසු රජකම ගැනීමට බාධාවල් ඉවත් විය. මෙම ඝාතනය ඉතාම සැලසුම් සහගතව කර ඇත. ඉන්ද්‍රජිත්ගේ අවසානය හා හෙළ අධිරාජ්‍යයේ කඩාවැටීම සම්බන්ධයෙන් වර්තමාන සමාජයට උගත යුතු කරුණු ඇත. කොපමණ බලගතු අධිරාජ්‍යයක්‌ වුවත් දුර්වලකම පැන නැගෙන්නේ අභ්‍යන්තරයෙනි. සතුරාට එම දුර්වලකම ප්‍රයෝජනයට ගත හැක. වර්තමාන දේශපාලන වාතාවරණය මෙයට නිදසුනකි. අභ්‍යන්තර සතුරා පිට සතුරා මෙන් කිහිප ගුණයක්‌ බලගතුය. රාවන රාජධානියේ කඩාවැටීමට එය මුල්විය. අනෙක එවැනි රාජධානියක්‌ නැවත ගොඩගැනීමට ධනය, බලය, ඥනය තිබුණු ඉJද්‍රජිත්ගේ පෙළපත පවා දුර්වල විය.

රාවනගේ මරණින් පසු හෙළ රාජධානිය විභීෂණ අතට පත්විය. මෙම රාජධානිය රාමගේ අයෝධ්‍යා මුල්කොටගත් "කොසොල්" රාජධානියට යටපත්විය. නමුත් විභීෂණ ලංකා රාජධානියටම අධිපති වූ බව පිළිගත නොහැක. ඉන්ද්‍රජිත්ගේ පුතුන් දෙදෙනා වන රවිශෛලාෂ හා කේවේසස්‌ථ (තායි රාමායනයට අනුව යමලිවන්, ගන්යුවක්‌) ගෙන් පරපුර දෙකක්‌ බිහිවිය. විභීෂණ තම මූලස්‌ථානය කැලණියට ගෙන ගිය විට කෑගල්ල ආසනයේ මෙම කුමරු දෙදෙනා විභීෂණ පරදවා තම අත්තම්මා වන මන්දෝදරි අග රැජින බේරාගත් බවත් ඇය අලුත්නුවර පත්තිනි දේවිය ලෙස ජනප්‍රිය වූ බවත් ඇයගේ ආරක්‍ෂාවට අලුත්නුවර දැඩිමුන්ඩ දේවි පත් කළ බවත් හෙළ - රාජ්‍ය අටුවාවේ සඳහන් වේ. ඉන්ද්‍රජිත්ගේ පෙළපත මානැවි, අනුරාධපුර, රිටිගල, සබරගමුව, මොනරාගල, දකුණු පෙදෙස්‌වල පදිංචි විය.

"ඉන්ද්‍රජිත්ගේ හමුදාව"

ඉන්ද්‍රජිත් යුද හමුදා හා යුද ක්‍රමෝපායේ නිපුනයෙකි. ඔහු සාම්ප්‍රදායික යුද ක්‍රමයෙන් වෙන්ව විශේෂ හමුදා ක්‍රම ප්‍රගුණ කළේය. ඉන්ද්‍රජිත්ගේ හමුදාව ------------ හෝ විශේෂ සේවා බලකායක්‌ ලෙස පවත්වාගෙන ගියේය. මෙම හමුදාව යුද පිටියට පැමිණියේ විශේෂ අවස්‌ථාවකදීය. මෙම හමුදාවට චතුරංග සෙනඟ (අස්‌, ඇත්, රිය, පාබල) ඇතුළත් විය. මොහුගේ හමුදාවේ විශේෂත්වය වූයේ අස්‌ හා පාබල හමුදාවයි. අස්‌ හමුදාවේ යුද පිටියේ ඉතාම ජංගම නැතහොත් වේගයෙන් ඔබ මොබ යා හැකි හමුදාවකි. මෙම හමුදාව මගින් වේගයෙන් ප්‍රහාරයක්‌ දියත් කිරීමටත්, නැවත පසුබැසීමටත්, වෙන දිසාවකින් ප්‍රහාරයක්‌ එල්ලකිරීමටත් හැකිය. වේගවත් ප්‍රහාර සඳහා භාවිත කිරීම අශ්වා රෝහක හමුදාවේ ප්‍රධාන අංගයකි. මෙම වේගවත් ප්‍රහාරය හමුවේ ඔරොත්තු දීමට පාබල හමුදාවට නොහැකි තරම් විය. මෙම කාරණය නිසාම අශ්වා රෝහක ප්‍රහාරය ඉතාම සුලභ ලෙස භාවිත විය. මෙවැනි ප්‍රහාරයක්‌ ඔරොත්තුදීමට සන්නද්ධ පාබල හමුදාව හා දුනුවායන් භාවිතා කළ යුතුය. මෙම හමුදාව පෝලින් කිහිපයකට පෙළගස්‌වා ප්‍රහාරයට මුහුණ දිය යුතුය. අශ්ව හමුදාව පළමු පෙළ හමුදාව වෙත ඇදෙන විට පසුපෙළ දුනුවායන් විසින් ප්‍රහාර කොට එම හමුදාවෙහි වේගය හා ශක්‌තිය දුර්වල කරනු ලබයි. ඉතිරි අශ්වාරෝහක හමුදාව ඉදිරිපෙළ හමුදාවට ළං වන විට දිග තෝමර භාවිතා කොට විනාශ කරනු ලබයි. මෙම ක්‍රමය උතුරු යුරෝපයේ (ප්‍රංශ, බ්‍රිතාන්‍ය) සටන්වලදී බහුලව දක්‌නට විය. නමුත් අශ්වාරෝහක ප්‍රහාරය ඉතාම බිහිසුණු හා වැළැක්‌විය නොහැකි ප්‍රහාර ක්‍රමයක්‌ ලෙස මෑතක්‌ වනතුරු භාවිතා කළේය. මෙම අශ්ව රෝහක ප්‍රහාරය ප්‍රමුඛ අරාබි - කුරුස යුද්ධයේදීත්, මොන්ගෝලින් ප්‍රහාර (ගැන්ජිස්‌ කාන් හා කුබ්යි කාන්) හා රෝම හමුදාව භාවිතා කළේය. (සාමේෂන් අශ්වාරෝහක හමුදාව) නමුත් මෙවැනි ප්‍රහාර ක්‍රමවල නිර්මාතෘ ඉන්ද්‍රජිත් වේ.

ඉන්ද්‍රජිත් මෙම සටන් ක්‍රම භාවිතා කොට තමාට වඩා කීප ගුණයකින් විශාල හමුදාවක්‌ සමග වුණත් සටනට යැමට හැකිවිය. අශ්වාරෝහක හමුදාව සාමාන්‍ය හමුදාවට වඩා වෙනස්‌විය. පාබල හමුදාව හා අශ්වාරෝහක හමුදාව, සාමාන්‍ය රාක්‍ෂ හමුදාවට වඩා වෙනස්‌ ඇඳුම් හා ආයුධ රැගෙන ගියේය. මෙම ඇඳුම් තනා තිබුණේ සතුරු හමුදාවේ මානසිකත්වය බිඳ දැමීමටය. සාමාන්‍යයෙන් යුද මානසිකත්වය බිඳදැමීමට වේගවත් ප්‍රහාරයක්‌ නොසිතන දිශාවෙන් එල්ල කළ යුතුය.
(Lighting Strike) වේගවත් ප්‍රහාරයට මිනිසුන් බියවන්නේ කොතනට වදීද නොදන්නා නිසාය. එලෙසම ප්‍රහාරයක්‌ දියත්කිරීමට අශ්වා රෝහක හමුදාව යොදා ගත හැකිය. මෙම බියවද්දා මානසිකත්ව බිඳදැමීම ඉවහල් වන ඇඳුම් කට්‌ටලයක්‌ ඇඳීමට ඉJද්‍රජිත් විශේෂ හමුදාව යොදාගත්තේය. මෙයට දැනට භාවිතා වන නැටුම් කලාවට සම්බන්ධ වෙස්‌ නැට්‌ටුවාට සමාන වෙස්‌ ඇඳුමක්‌ යොදාගෙන ඇත. දැනට තිබෙන වෙස්‌ නැටුම්වල හා උඩරට නැටුම්වල යොදන ඇඳුම් හා ආභරණ යුද ඇඳුමකට සමානකම් දක්‌වයි. මෙවැනි ඇඳුම් ඇඳ භයන්කාර වෙස්‌ තට්‌ටුවක්‌ ඇඳීමෙන් සතුරු හමුදාවේ මානසිකත්වය බිඳ දමනු ලබයි. පළමුව අශ්වාරෝහක හමුදාව යවා සතුරාගේ යුද මානසිකත්වය බිඳ දමා ඔවුන්ගේ සටන් මෙහෙයුම් බිඳ දමයි. ඉන්පසු සතුරු හමුදාව විසිරෙන විට පාබල හමුදාව යොදා සතුරා විනාශ කරයි. මෙම පාබල හමුදාව කොටස්‌ දෙකකට බෙදිය හැක. එම කොටස්‌ දෙක නම් සැහැල්ලු භටයන් සහ සන්නද්ධ භටයන් පළමු ප්‍රහාරය සන්නද්ධ භටයන් යොදවා සතුරු සටන් භටයන් යොදවා සටන් මෙහෙයුම් විනාශ කරන අතර සතුරු අශ්වා රෝහක හමුදා ප්‍රහාර ව්‍යවර්ථ කිරීමටත් යොදාගනී. ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන ආයුධ වන්නේ දිග තෝමරයයි. සැහැල්ලු භටයන් ආත්ම ආරක්‍ෂක ආයුධ ලෙස කඩුව, පලිහ, තෝමරය යගදාව යොදාගනී. මෙම භටයන් සතුරු හමුදාව ලුහුබැඳ කඩු ගැමට යොදාගනී.

ඉන්ද්‍රජිත් විශේෂ හමුදාවේ ප්‍රධාන ආභරණ හා ඇඳුම් ගැන සැලකූ විට භයානක ප්‍රතිරූපයක්‌ නිරූපණය කරයි. ප්‍රහාරයට ප්‍රථම තම යුද මානසිකත්වය වැඩිකර ගැනීමට සතුරාට බැණවැදීම් හා කෑ කෝ ගැසීම් කරනු ලබයි. අශ්වාරෝහක ප්‍රහාරයට ප්‍රථම යුද පිටියේ දූවිලි අවුස්‌සා සතුරු හමුදාවට නොපෙනෙන්නට සලස්‌වයි. මෙම දූවිලි ඇවිස්‌සීම කොළ අතු ඇදගෙන ගොස්‌ සිදුකරයි. සතුරු හමුදාවට කිසිදෙයක්‌ නෙපෙනෙන අතර විශාල ඝෝෂාවක්‌ හා කන් අඩි පැලෙන සක්‌හඬ පමණක්‌ ඇසේ. එකවර අශ්වයන් පිට උඩ යන විරුපී වෙස්‌ මුහුණු බැඳගත් සත්ව හම් පොරවා ගත් රාක්‍ෂ අසරුවන් කෑගසාගෙන පනිනු ලැබේ. මෙසේ ලොමුදැහැගන්වන සුලු ප්‍රහාරයක්‌ දියත් කිරීමෙන් ඕනෑම සතුරු හමුදාවක්‌ විනාශ කිරීමට හැක.

ඉන්ද්‍රජිත්ගේ විශේෂ හමුදාවට විශේෂ පුහුණුවීම් ලබාදී සියලු ආයුධ සමග සටන් කිරීමටත්, අංගම් පොර සටන් කලාවත් පුහුණුවීම් ලබාතිබිණි. මෙය වර්තමානයේ විශේෂ කමාන්ඩෝ බලකායට සමානය. ඔහුගේ හමුදාවේ හැකියාවන් රාමායනයේම සඳහන් වේ. යුද පසුබෑමකදීම ඉJද්‍රජිත්ගේ රාක්‍ෂ හමුදාවේ රාවන හා ඔහුගේ සේනාධිපතියන් බේරාගැනීමට ඉදිරිපත් වී ඇත. ඔහුගේ හමුදාවට දිවා රාත්‍රි දෙකෙහිම සටන් කිරීමට හැකියාව තිබීම විශේෂත්වයකි. මෙම මනාව සංවිධානය වූ විශේෂ හමුදාව මෙහෙයවීමට ඉJද්‍රජිත් පැමිණියේ "සහස්‌ග්‍රාති" නම් යුද රියෙනි. මෙම රියෙන් යුද පිටියට පැමිණි විට ඔහු පැරදවිය නොහැකි බව සඳහන්ය. මෙයට හේතු කිහිපයක්‌ ඇත.

01. ඔහුගේ හමුදාව යුද්ධයට සූදානම්ව යුද පෙරමුණට ගිය පසු යුද පිටියේදී ආයුධ, සටන් ක්‍රම, පුහුණුකරු අතින් අනූන වීමයි.

02. ඉන්Jද්‍රජිත්ගේ යුද හැකියාව

මෙම හේතූන් නිසා ඔහුව සූදානමට පෙර අල්ලාගත යුතුය. රාමායනයේ සඳහන් පරිදි ඉJද්‍රජිත්ව නිකුම්භිලා වනයේදී ප්‍රහාර කොට විනාශ කළේ මේ නිසාය.

ඉJද්‍රජිත්ගේ හමුදාව තවත් ශක්‌තිමත් කිරීමට ගුප්ත විද්‍යා ක්‍රම, යොදාගත් බව පුරාණ සංග්‍රාමවල දිගටම සඳහන් වේ. (සුර - අසුර යුද්ධ, විෂ්ණු - මල්‍යවත්ත යුද්ධය, රාම - රාවන යුද්ධය, මහාභාරත යුද්ධය) නමුත් මෙම සංග්‍රාම දිගටම ගුප්ත විද්‍යාවෙන් කළ බව පිළිගත නොහැකිය. මෙයට හේතු කිහිපයක්‌ වේ. පළමුව ගුප්ත බලවලින් යුද්ද ජය ගැනීමට හැකිනම් විශාල හමුදාවක්‌ නඩත්තුවට අවශ්‍ය නැත. උදා( රාවනා රජුගේ අශ්වරථ හමුදාව මිලියන 60 ක්‌ බව සඳහන්වේ. (රාමායනය - උත්තර කාණ්‌ඩය) මෙපමණ විශාල හමුදාවක්‌ අවශ්‍ය වන්නේ නැත. නමුත් විශේෂ ආයුධ හා ගුප්ත ක්‍රම මෙම යුද්ධයේ භාවිතා කර ඇත. රාම - රාවනා යුද්ධය තුළ විශේෂ ආයුධ භාවිතා කළ තැන් සඳහන් වේ. මෙම ආයුධ ප්‍රධාන සේනාධිපතියන් විසින් භාවිතා කර ඇති අතර සාමාන්‍ය භටයන් සම්ප්‍රදායික ආයුධ යොදාගෙන ඇත. Ceකැsඑස්‌ක ආයුද කිහිපයක්‌ ඉන්ද්‍රජිත් විසින් යොදාගෙන ඇත. ඉJද්‍රජිත්ට ත්‍රි - මුර්ති බලය ඇති අවි ආයුධ තිබිණි. මෙයට අධි බලැති විශ්ව ආයුධ Ceකැsඑස්‌ක වන බ්‍රහ්මස්‌ත්‍රය (බ්‍රහ්ම ආයුධය), පසුජප්පට්‌ටස්‌කත්‍රය (ශිව ආයුධය) හා වෛශනවසත්‍රය (විෂ්ණු ආයුධය) අයිති විය.

මහා බ්‍රහ්මයා විසින් ඉන්ද්‍රජිත් වෙත ඉතා බලගතු ආයුධ ලබාදී තිබිණි. ඉJද්‍රජිත් අල්ලා ගැනීමෙන් පසු ඔහුව නිදහස්‌ කර ගැනීමට පැමිණි බ්‍රහ්මයා විසින් මෙම ආයුධ ලබාදී දෙන ලදී. ඉන්ද්‍රජිත් සම්ප්‍රදායික ප්‍රතිපත්තිවලින් බැහැර ක්‍රියා පටිපාටියක්‌ අනුගමනය කළේය. ඔහු වන්දනා මාන කළේ නලන්දා නීලකුම්බල වනයට අධිපති නීලකුම්බිලා දෙවඟනයි. (කාලි මාතාව) වරක්‌ රාවන අධිරාජයා යුද්ධයක්‌ අවසන් කර පුත් කුමරු සොයන විට නීලකුම්බිලා වනයේ සිංහ හමක්‌ පොරවාගෙන යාච්ඥ පවත්වන මේඝනාද දුටුවේය. මෙය ගැන විමසන විට උශාන මහා සෘෂි පැවැසුවේ මේඝනාද මහා බලසම්පන්න සප්තවිධ යාගය කර ඇති බවයි. (අග්නිෂ්ටොම, අශ්ව මේධ, බහු, සුවර්ණක, රාජසුය, ගෝමේය, වෛණාව හා මණේෂ්වර) මෙම යාගයේ ප්‍රතිඵලයක්‌ හැටියට ඔහුට,

01. අහසින් යන රථයක්‌ - සහස්‌ග්‍රැති.

02. අන්දකාරය මවා පෑමෙන් සටන ජයගත හැකි ක්‍රම.

03. නොනිමෙන හී ඇති හියෝවුරක්‌.

04. පරාජය කළ නොහැකි දුන්නක්‌.

05. අසීමිත සංඛ්‍යාවක්‌ සතුරන් නැසිය හැකි අවියක්‌.

ඉන්ද්‍රජිත්ගේ සාම්ප්‍රදායික නොවන ක්‍රම හා ගුප්ත විද්‍යා ක්‍රියාකාරකම් නිසා ඔහු තම පියා වන රාවනා අධිරාජයාගේ උදහසට ලක්‌වී සිටියේය. මෙයින් වාසියක්‌ අත්කර ගැනීමට විභීෂණට (ආරක්‍ෂක ඇමැතිට) හැකිවිය. පිය පුතු වෙන්කිරීමෙන් තමන්ට රජකම ලබාගැනීමට විභීෂණ තැත් කරන්නට ඇත. හනුමාන් ලංකාපුරයටත් අශෝක වනයටත් ඇතුල් වී සීතා හමුවී ලංකාපුරය ගිනිතැබීම ආරක්‍ෂක විදි විධානවල දුර්වලකමකි. සියලු සෙන්පතියන්ට නොහැකිවුණු දෙය ඉන්ද්‍රජිත් "බුමස්‌ත්‍රය" යවා හනුමන් අල්ලා ගත්තේය. මෙයින් ඉන්ද්‍රජිත්ගේ යුද දක්‍ෂතාව පැහැදිලිවේ. රාම - රාවනා යුද්ධය තුළ මොහු කීප වර්ගයක විශේෂ ආයුධ භාවිත කළේය. ප්‍රධානතම ආයුධය "නාගපෂයයි". මෙයින් රාමා - ලක්‍ෂමන කිහිප විටක්‌ පරාජය කිරීමට හැකිවිය. මෙම විශේෂ ආයුධය නාග විෂවලින් සාදන ලදදකි. මෙය (වහනය කළ විට අංසභාගය සෑදේ. මෙවැනි ආයුධ බොනියෝවල ගෝත්‍රිකයන් වර්තමානය වනතෙක්‌ භාවිතා කරන්නේය. (කලේමාතාන් - ඉන්දුනීසියා)

ඉJද්‍රජිත්ගේ හමුදාව රාවනගේ විශේෂ හමුදාවේ කොටසකි. මෙම හමුදාවේ හැකියාව පැහැදිලි වන්නේ ඉJද්‍රව පරාද කිරීමට 5000 ක සේනාවක්‌ යොදාගැනීමයි. මෙම රාක්‍ෂ හමුදාව ඉතාම දක්‍ෂ පාබල හමුදාවකින් සමන්විතය. මෙම හමුදාව මනාව පුහුණුකර තිබිණි. මෙයට අංගම් පොර කලාව, අවි හරඹ, කඩු සටන්, පොලු හරඹ, අශ්ව රෝහනය, ගුප්ත විද්‍යා ක්‍රම විය. මෙම හමුදාව ඉJද්‍රජිත් යටතේ වූ හමුදාවයි. මෙම හමුදාවේ ආරක්‍ෂක දේවතාවිය වූයේ නීකුම්භිලා දේවතාවියයි. (කාලි මාතාව) ශිව භක්‌තික වූ බ්‍රහ්මන - රාක්‍ෂ රාවනා අධිරාජ්‍ය මෙය අනුමත නොකළහ. මෙම වැඳුම් පිදුම් කරන එක්‌ ස්‌ථානයක්‌ බටහිර වෙරළේ ගල් ගුහාවක වූ බව සඳහන්වේ. මෙම ගුහාව මහා ජල ගැලීම් (රාවනා රජුගෙන් පසු) යට වන්නට ඇත.

ඉJද්‍රජිත්ගේ අවවාද අනුශාසනා රාවනා රජතෙමේ ඇසුවේ නැත. සීතා පැහැර ගැනීමට ඔහු විරුද්ධ විය. නමුත් යුද්ධය පැමිණි විට නොපසුබටව සටනට විය. ඔහුගේ යුද හැකියා රාමායනයේ සඳහන්වේ. ඉJද්‍රජිත් සටනට ආවේ ඔහුගේ සහෝදරයන් හා කුම්භකරණ සෙන්පති මැරුණු පසුයි. මොහු රාම සමග දින 3 ක්‌ සටන් කළහ.

01. පළමු දිනයේ ඉතාම වේගයෙන් සටන් කළ ඔහු සුශ්‍රිවගේ හමුදාව සමූල ඝාතනය කළේය. ඉන්පසු රාවනා හා ලක්‍ෂමනට හැංගි නොසිට එළියට ඒමට කීවේය. මොවුන් දෙදෙනා නාගපාෂයෙන් බැන්දේය.

02. ඉJද්‍රජිත් මේ දෙදෙනා ජීවත්වන බවට දැනගත් පසු එක්‌කෙනෙක්‌ හරි එදින මරණ බවට දිවුරුම් දිනි. මොහු විදුලියක වේගයෙන් ගොස්‌ ලක්‍ෂමනගේ ඉදිරියෙන් හා පසුපසින් ප්‍රහාර එල්ල කළහ. මොහුට බෙහෙත් කිරීමට රාවන වෛද්‍ය සුසේන (රාජකීය වෛද්‍ය) හනුමන් ඵදමබඑ Dය්ආdය්ර හිමාලයේ සිට ගෙන ආ බව කියයි. නමුත් Saබවසඩස්‌බස ඉදදඑයස ලංකාවේ පුලස්‌ථි ආයුර්වේද කැලෑවලින් ලබාගන්නට ඇත. සුසේන පළමුව බෙහෙත් කිරීමට පැකිලුනත් (සතුරාට) පසුව රාමාගේ වදන් අසා (වෛද්‍යවරයා මිතුරන් නෑ සතුරන් නෑ) ලක්‍ෂමන සනීප කළේය.

03. තෙවැනි දිනයේ ඉJද්‍රජිත් රාම හා ලක්‍ෂමන ජීවතුන් අතර බව දැනගෙන "අග්නිහෝමය" පැවැත්වීමට ගියේය. මේ බව විභීෂණ චරපුරුෂයන් මගින් දැනගෙන එම ස්‌ථානය වැටලීය. ලක්‍ෂමන ආයුධ සන්නද්ධව පැමිණි අතර ඉJද්‍රජිත් යාග පවත්වන උපකරණවලින් සටන් කොට ලක්‍ෂමන සිහසුන් නැතිව වැටිනි. එවිට ආයුධ ගැනීමට යන විට ලක්‍ෂමන ඉන්ද්‍රජිත්ගේ හිස කඳෙන් වෙන් කළ බව පවසයි. ලක්‍ෂමන Aසබාර්sඑරු භාවිතා කළ බව පවසයි. (වැලිමිකි රාමායනය ජය 90 ඩැරිe 70 - උත්තර කාණ්‌ඩය)

ඉන්ද්‍රජිත් සේනාධිනායකයන්ගේ යුද නිපුනත්වය හා ඔහුqqගෙන් රාක්‍ෂ හමුදාවට වුණු සේවය රාමායනයේ සඳහන්ය. ඉJද්‍රජිත්ගේ යුද හැකියාව මනාව අවබෝධ කරගත් රාමා ලක්‍ෂමන වෙත දැන්වූයේ දුෂ්කර කාර්යයක්‌ කළ බවයි. පුතා මැරුණු කල්හි දැන් රාවනාද මැරී ඇතැයි සිතමි. සතුරා මැරීමෙන් අද මම විජයග්‍රාහී ලීලාවෙන් පසුවෙමි. ඔබ ඔහුගේ දකුණත කපා දැම්මෙහිය. එය ඔහුගේ එකම පිළිසරණ විය. රාත්‍රි තුනකින් ඔහුගේ අවසානය සිදුකරන ලදී. අද මම සතුරන් රහිත තැනැත්තෙක්‌ වෙමි. රාවණ තවමත් වෙසෙතත් ගණන් ගතයුතු නැත. පුත්‍රයාගේ ඝාතනය අසා ශෝකජනක වූ නිවසෙන් පිටව යන්නාවූ රාවණ පහසුවෙන් මරා දමන්නෙමි. ලක්‍ෂමන, ඔබ මේ කාර්යය කළ කල්හි සීතාද, පෘථිවියද ලබාගනු ඒකාන්තය. (ශ්‍රී මද්වාල්මිකිගේ රාමායණය - 3 කාණ්‌ඩය - සිංහල අනුවාදය ජී. එස්‌. බී. සේනානායක 8.121) රාමායණය තුළ සතුරන්ගේ ගෞරවයට පාත්‍ර වූ චරිතයක්‌ වූ ඉJද්‍රජිත් ගැන රාමා දැනුවත් වූයේ අග්‍රස්‌ථි මහා සෘෂී ගෙනි. ඔහුට අනුව ඉන්ද්‍රජිත් ලක්‌ රජු වූවානම් රාවන මෙන් කිහිපගුණයක්‌ බලසම්පන්න වන බවයය. ඉන්ද්‍රජිත්ගේ මරණය කන වැකුණු රාවනා තෙමේ සිහිවිසඥ වීමත් ශෝකවීමත් රාමායනයේ සඳහන්ය. එයට අනුව රාවන තම පුත්‍රයා, අනාගත හෙළ - බ්‍රහ්ම/රාක්‍ෂ පෙළපතේ උරුමක්‌කාර හා බලගතු රාක්‍ෂ හමුදාවේ සේනාධිනායක ලෙස හැඳින්වීය.

ඉන්ද්‍රජිත් කුමරුගේ පෞද්ගලික චරිත සම්බන්ධ සාධක දුර්ලභ අතර දැනට ලැබී ඇති තොරතුරු අනුව ඔහු සතුරන්ගේ ගෞරවයට පාත්‍ර වූ රාක්‍ෂ සෙන්පතියකි. ඔහු රාවන අධිරාජ්‍යයාගේ දුර්වලකම් නොකළ සත්‍යවාදී සෙන්පතියෙකි. එම නිසා පිය පුතු අතර කලහා ඇතිවීමට කරුණු විය. නිර්භීත නායකයෙක්‌ වූ ඔහු තම රාජධානිය වෙනුවෙන්, තම අධිරාජ්‍ය වෙනුවෙන්, කුමන කාරණයක්‌ වුවත් තම සේවය කිරීමට ඉදිරිපත් විය. සුලෝචනා දේවිය තම දරුවන් දෙදෙනා වන රවිශෛලාෂ කේවේසස්‌ථි අත හැර තම සැමියාගේ චිතකයට පැන සති පූජාව පැවැත්වීමට තරම් ඔහුට උතුම් කොට සැලකීහ.

මෙම ලිපිය ශ්‍රී මද්දවාල්මිකි රාමායනය, තායි රාමායනය, අංකෝ මූලාශ්‍රය, යක්‍ෂ මූලාශ්‍ර ගන්ථ, ටිබෙටියන් මූලාශ්‍ර. හා තුල්සිදාස්‌ රාමායනය අධ්‍යයනයෙන් සකසන ලදී. ඉදිරියේදී රාමායනය පුරාවිද්‍යා සාධක හා විද්‍යාත්මක පසුබිම් පිළිබඳ දෙවන ලිපියක්‌ ඉදිරිපත් කිරීමට බලපොරොත්තු වෙමි.

සිහිගිරියෙන් සිහි වන යක්‍ෂ උරුමය

සුර අසුර යුද්ධය ආදිය පිළිබඳව නැවතත් වෙනත් අයුරකින් කල්පනා කිරීමට කාලය පැමිණ ඇත. ඕනෑ ම ඉතිහාසයක්‌ ලියනු ලබන්නේ ජයග්‍රාහකයන් විසින් යෑයි කියනු ලැබෙයි. විවිධ පුරාණ ග්‍රන්ථ ලියනු ලැබ ඇත්තේ වෛදිකයන් විසින් බව පැහැදිලි ය. සුරයන් අසුරයන් පැරැදවූ පුවත් මේ ග්‍රන්ථවල බහුල ය. සුරයන් විසින් පරදවනු ලැබූ අසුරයන් සුර ලොවින් පිට කෙරී ඇත. මෙහි දී සිදු වන්නට ඇත්තේ කුමක්‌ ද යන්න පැහැදිලි කර ගැනීමට ඉරානයේ හෝ ඒ අවට හෝ අවුරුදු තුන් හාර දාහකට පෙර සිදු වූයේ කුමක්‌ ද යන්න නැවතත් අධ්‍යයනය කළ යුතු ය. කවුරුන් වුවත් ඉදිරිපත් වී එසේ කරන තුරු අපට කළ හැක්‌කේ ඒ පිළිබඳ අනුමාන කිරීම පමණ ය.

අසුර යන්න අහුරාමස්‌දා සමඟ සංසන්දනය කෙරෙයි. පුරාණ ග්‍ර
න්ථවල අසුරයන් පහත් ජීවීන් ලෙස සැලකුව ද ඉන් ඉහත ලියන ලද ග්‍රන්ථවල සුරයන් හා අසුරයන් සමානත්වයෙන් සැලකේ යෑයි කියනු ලැබේ. ඉන් පැහැදිලි වන්නේ පුරාණ ග්‍රන්ථ ලියා ඇත්තේ සුරයන් ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව බව ය. සුර අසුර යුද්ධයෙන් කියෑවෙන්නේ සුරයන් හා අසුරයන් අතර වූ යුද්ධයකට වඩා සුරයන් තම දෙවියන් ලෙස පිළිගත් ජන කොටසක්‌ හා අසුරයන් තම දෙවියන් ලෙස පිළිගත් ජන කොටසක්‌ අතර වූ යුද්ධයක්‌ යෑයි සැලකිය හැකි ය.


අසුරයන් තාවතිංසයෙන් පහතට ඇද දමනු ලැබුයේ ශක්‍ර දේවේන්ද්‍රයන් විසින් යෑයි කියනු ලැබේ. එයට හේතුව අසුරයන් පමණට වඩා සුරාව පානය කිරීම නිසා යෑයි ද කියනු ලැබෙයි. අසුරයන් යනු යක්‍ෂයන් ගේ දෙවියන් ලෙස ගත හොත් හා සුරයන් යනු ආර්යයන් ගේ (වෛදිකයන් ගේ) දෙවියන් ලෙස ගත හොත් සුර අසුර යුද්ධයෙන් කියෑවෙන්නේ යක්‍ෂයන් ආර්යයන් අතින් පරාජය වී තමන් ආර්යයන් සමඟ එකට ජීවත් වූ ප්‍රදේශයකින් පලවා හරිනු ලැබුම යෑයි සිතිය හැකි ය.

මේ එකට ජිවත් වූ ප්‍රදේශය වත්මන් ඉරානය අවට ප්‍රදේශයක්‌ යෑයි සිතිය හැකි ය. පන්නනු ලැබූ යම් පිරිසක්‌ ඉරානයේ ද, තවත් පිරිසක්‌ දඹදිව හා ලංකාවේ ද ලැගුම් ගත්තේ යෑයි සිතිය හැකි ය. ඉරානයේ දී යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් අතින් අහුරාමස්‌දා සංකල්පය මෙන් ම දේව සංකල්ප ද වර්ධනය වන්නට ඇත. යක්‌ හෙවත් යාඥ කළ පිරිසක්‌ වූ යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ගෙන් ඇතැමුන් දෙවියන් සමඟ සම්බන්ධකම් පවත්වන්නට ඇති ඉඩකඩ වැඩි ය. දඹදිව හා ලංකාවේ ද පදිංචි වූ යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ද ඉන්ද්‍ර ආදී දෙවියන් සමඟ දිගින් දිගට ම සම්බන්ධකම් පවත්වාගෙන යන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි ය.

පසු කලෙක ඉහත කී ප්‍රදේශයෙන් ආර්යයන් ද දඹදිවට සංක්‍රමණය වී ඇති බව පැහැදිලි ය. මේ වන විට යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ගේ ඉන්ද්‍ර, ආර්යයන් ගේ දේවේන්ද්‍ර හෙවත් ශක්‍ර දේවේන්ද්‍ර බවට පත් වී අවසාන යෑයි සිතිය හැකි ය. අසුර යන වචනයෙහි ඇත්ත, ගුණගරුක භාවය ආදී තේරුම් තිබේ යෑයි කියෑවෙයි. එහෙත් සුරයන් ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව අසුර හා යක්‍ෂ යන වචනවලට පහත්, අසත්, විරූපී ආදී තේරුම් දෙන්නට ඇත. යක්‍ෂණියන්, යකින්නියන් පැහැපත් රුවැති කාන්තාවන් යෑයි කියෑවෙන බව අපි සීගිරිය ගැන සාකච්ජා කරද්දී පැවසුවෙමු. කාශ්‍යප රජුට තිබූ යක්‍ෂ සම්බන්ධය (මව ගෙන් උරුම වූ) හේතු කොටගෙන සීගිරි චිත්‍රවලින් මූලිකව දැක්‌වෙන්නේ යක්‍ෂ කාන්තාවන් (කුමරියන්) යෑයි අපට විශ්වාස කළ හැකි යෑයි අපි කීවෙමු.

ඉන්ද්‍ර දෙවියන් ගේ භාර්යාව ඉන්ද්‍රdණි වෙයි. අජන්තා බිතු සිතුවම්වල, විශේෂයෙන් ම එහි 17 වැනි ගුහාවෙහි ඉන්ද්‍ර හා ඉන්ද්‍රdණි ගේ සිතුවම් ඇත. ඒ ගුහාවෙහි ම සිංහල වෙළෙන්දා ගේ කතාව ද චිත්‍රයට නැඟී ඇත. ඉන්ද්‍රට හා ඉන්ද්‍රdණිට ආකාරයේ ඔටුනු නොමැති වුව ද සීගිරි කතුන්ට ද යම් ආකාරයක ශීර්ෂ පළඳනා වෙයි. ඉන් කියෑවෙන්නේ මේ කාන්තාවන් එක්‌කෝ කුමාරිකාවන් නැත්නම් බුමාටු හෝ රුක්‌ හෝ යක්‍ෂ දෙවඟනත් විය හැකි බව ය. අහසේ සිටින්නාක්‌ මෙන් ඇඳ ඇති බැවින් ඔවුන් යක්‍ෂ බුමාටු හෝ රුක්‌ හෝ දෙවඟනන් වීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩි ය.

මෙහි දී කිව යුතු වැදගත් කරුණක්‌ වෙයි. බෞද්ධ සාහිත්‍යයෙහි යක්‍ෂ දෙවියන් මුළුමනින් ම අමතක කර නැත. හින්දු සාහිත්‍යයෙහි මෙන් යක්‍ෂ දෙවිවරුන් ගේ තත්ත්වය පහතට දැමීමක්‌ බුදුන් වහන්සේ අතින් සිදු වී නැත. එහෙත් පසු කලෙක වෛදික බලපෑම් හේතුවෙන් මේ දේව ගණයා ගෙන් බොහෝ දෙනකු බුමාටු, රුක්‌ හා වෙනත් එවැනි දෙවියන් ලෙස සැලකෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි ය. ඒ අතර වෛදිකයන් විසින් ඔවුන් ගේ දේව ගණයට ඇතුළු කරගනු ලැබූ යක්‍ෂ දෙවියෝ ද වෙති. ශක්‍ර දේවේන්ද්‍රයන් පමණක්‌ නො ව පද්මපානී දෙවියන් ද පද්මාවතී හා සරස්‌වතී දෙවඟනෝ ද එසේ වෛදිකයන් විසින් අවශෝෂණය කරනු ලැබ තමන් අතර රඳවා ගැනු ලැබූ දේව ගණයා අතර වෙති.

මෙහි දී සීගිරිය ගැන වචනයක්‌ දෙකක්‌ නො කියා ම බැරි ය. අපේ ප්‍රවාදවල පළ වන්නේ අවසාන වාක්‍ය නො වේ. මේ ප්‍රවාද විටින් විට වර්ධනය වෙයි. අදහස්‌ හා දත්ත ලැබෙන පරිදි ප්‍රවාද වර්ධනය වීම හා වෙනස්‌වීම ප්‍රවාදවල ස්‌වභාවය වෙයි. අප දෙවියන් ගැන අධ්‍යයනය කරන්නට පළමුව සීගිරි කතුන් ගැන සිතුවේ එසේ නිරූපණය වී ඇත්තේ යක්‍ෂ කාන්තාවන් කියා ය. එහෙත් අද අප සීගිරි කතුන් ගැන සිතන්නට පෙලඹෙන්නේ ඔවුන් යක්‍ෂ බුමාටු හෝ රුක්‌ හෝ දෙවඟනන් ලෙස ය.

ගැමුණු රජතුමා රුවන්වැලිසෑය ඉදි කිරීමේ දී ඒ බිමෙහි සිටි රුක්‌ දෙවඟනක්‌ වූ ද එක්‌ ගෝත්‍රයක (යක්‍ෂ වැනි වෙනත් ගෝත්‍රයක - ගාඨ ගෝත්‍රයෙහි) වැඳුම් පිදුම් ලත් රත්නවල්ලී දෙවඟනට ගසින් බැස යන ලෙසට ආරාධනය කළ බවටත් කළගුණ සැලකීමක්‌ ලෙස රත්නවල්ලී දෙවඟන නමින් චෛත්‍යය බැඳීමට එකඟ වූ බවටත් කතා පුවතක්‌ අපේ සාහිත්‍යයෙහි ඇත. රුවන්වැලිය පසුව රුවන්මැලිය හෙවත් ස්‌වර්ණමාලී වුවත් එහි මුල් නම රත්නවල්ලී හෙවත් රුවන්වැලි වෙයි.

එපරිදි ම අද සීගිරියට සිංහගිරිය යෑයි කීව ද එහි මුල් නම සිහිගිරිය වෙයි. ඒ පසුව සීගිරිය ද සිංහගිරිය ද වී ඇත්තේ වෛදික බලපෑම් හේතු කොට ගෙන යෑයි සිතිය හැකි ය. සිහිගිරිය යන්නෙන් මතක්‌ කරන ගිරිය යන තේරුම ගෙන දෙයි. කාශ්‍යප රජුට මතක්‌ කිරීමට හෝ මතක්‌ කර ගැනීමට හෝ අවශ්‍ය වූයේ කුමක්‌ ද? කාශ්‍යප රජු ගේ මව යක්‍ෂ ගෝත්‍රයට අයත් යෑයි කියෑවෙයි. මව ගෙන් ඔහුට උරුම වූ යක්‍ෂ සංස්‌කෘතියක්‌ තිබෙන්නට ඇත. කාශ්‍යප රජුට සිහි කිරීමට අවශ්‍ය වූයේ යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය ද? යක්‍ෂ යටගියාව ද?

අපට සිතෙන්නේ කාශ්‍යප රජු සිහිගිරිය නිර්මාණය කෙළේ යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය සිහිගැන්වීමට කියා ය. ඒ වන විට යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය ක්‍රමයෙන් දුර්වල වනු කාශ්‍යප රජුට හා අනෙක්‌ යක්‍ෂ ප්‍රධානීන්ට පෙනෙන්නට ඇත. ඒ නැති වෙමින් පැවැති යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය එදාටත් පසුවටත් සිහිගන්වනු සඳහා සිහිගිරිය කරවන්නට ඇතැයි ද සීගිරි චිත්‍ර යක්‍ෂ දෙවඟනන් ගේ චිත්‍ර යෑයි ද සිතන්නට ඉඩ ඇත. සීගිරි උද්‍යානයේ සැකැස්‌ම සහ ඉරානයේ (පර්සියාවේ) උයන් සැකැස්‌ම අතර සමානත්වයක්‌ දැකිය හැකි ය. පර්සියාවේ යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් වාසය කළ බවට සාක්‍ෂි වෙයි. සිහිගිරිය යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය සිහිගන්වන ස්‌ථානයක්‌ ලෙස අපට දැකිය නොහැකි ද?

මෙහි දී පරණවිතාන මහතා සීගිරි කාශ්‍යප රජු ගැන කියා ඇති මතය අමතක නො කළ යුතු ය. ඒ මහතාට අනුව සීගිරි කාශ්‍යප රජතුමා ජීවත් වී ඇත්තේ කුවේර මෙනි. කුවේර යනු දේවත්වයට පත් යක්‍ෂ ප්‍රධානියෙකි. පරණවිතාන මහතා මෙහි දී යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය අනුව ජීවත් වීමක්‌ ගැන සඳහන් නො කරයි. ඒ මහතා කාශ්‍යප රජු සහ කුවේර ගැන කියන්නේ සංස්‌කෘතික අර්ථයකින් නො වේ. එහෙත් පරණවිතාන මතය අප වෙනත් අයුරකින් වර්ධනය කළ හොත් ඉන් කුවේර ගේ හා කාශ්‍යප රජු ගේ සංස්‌කෘතිය ගැන යමක්‌ කියෑවෙන බව පෙනී යයි.

කාශ්‍යප රජුට අවශ්‍ය වන්නට ඇත්තේ කුවේර මෙන් ජීවත් වනවාට වඩා හැකිතාක්‌ යක්‍ෂ සංස්‌කෘතියෙහි ජීවත් වීමට ය. පරණවිතාන මහතා ඒ බව දැක ඇත්තේ කාශ්‍යප රජු කුවේර මෙන් ජීවත් වී ය යනුවෙනි. සිහිගිරිය යන්න සීගිරිය ලෙස නො ගෙන සිහි කරන ගිරිය ලෙස සැලකී නම් පරණවිතාන මහතාට ද අසන්නට වන ප්‍රශ්නය වනුයේ කුමක්‌ සිහි කිරීමට ද යන්න ය. මෙරට යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය මහසෙන් රජු ගෙන් පසුව ඉතා ම දුර්වල වන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි ය. ධාතුසේන රජු ගේ අවධිය වන විට ද යක්‍ෂ සංස්‌කෘතිය යම් පමණකට දුර්වල වී තිබූ බව ද ඒ රජුට දා ව යක්‍ෂ කාන්තාවක ගේ කුසෙන් උපන් කාශ්‍යප රජුට යක්‍ෂ සංස්‌කෘතියට අනුව ජීවත් වීමේ අවශ්‍යතාවක්‌ තිබෙන්නට ඇතැයි ද සිතිය හැකි ය.

අපේ ඉතිහාසය පිළිබඳ කරන අධ්‍යයනයන්හි යක්‍ෂ උරුමය ගැන අප දක්‌වන උනන්දුව කිසිසේත් ම ප්‍රමාණවත් නො වේ. යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෝ ද්‍රවිඩයෝ නො වූ හ. එහෙත් අපි ඇතැම් විට යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන්ට ද්‍රවිඩ වර්ගයක්‌ වූ දෙමළ යන්න පටබැඳ ඒ නිසා අවුල් ඇති කරගෙන ඇත්තෙමු. මේ සම්බන්ධ හොඳ ම උදාහරණය එළාර රජු වෙයි. අපි එළාර රජු දෙමළ යෑයි කියමු. එයින් සිදු වී ඇත්තේ ලංකාවේ එළාර යුගයට යන දෙමළ ඉතිහාසයක්‌ ගැන කීමට මහාවංසය යොදා ගැනීම ය. එහෙත් එළාර රජු ජීවත් වී ඇත්තේ යක්‍ෂ සංස්‌කෘතියක ද යන්නත් ඔහු මෙරට ම විසූ යක්‍ෂ රජකු ද යන්නත් සොයා බැලිය යුතු ය.

එළාර රජු ජෛන ආගමිකයකු බවට ද ඇතැම්හු විශ්වාස කරති. ඇතැම් විට එසේ වන්නට ද ඇත. එළාර රජු පිළිබඳව ඇති ප්‍රධාන ම පුවතක්‌ නම් තම යහන් ගැබේ බැඳ තිබී යෑයි කියන ඝණ්‌ඨාර කතාව ය. යහනෙහි බැඳ තිබූ ඝණ්‌ඨාර ගැන උත්තර හෝ දක්‍ෂිණ හෝ භාරතීය සංස්‌කෘතියෙහි අසන්නට නො ලැබේ. එවැනි පුවත් පර්සියානු (ඉරාන) සංස්‌කෘතියෙහි ඇත. යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් මේ ප්‍රදේශයෙන් දඹදිවට හා ලංකාවට පැමිණ ඇතැයි කියෑවෙයි.

එළාර රජු එක්‌කෝ පර්සියාවෙන් හෝ අසල ප්‍රදේශයකින් හෝ පැමිණෙන්නට ඇත. නැත්නම් ලංකාවේ ම උපන් යක්‍ෂ කුමාරයකු විය හැකි ය. එළාර රජු සමඟ යුද්ධයට ගිය ගැමුණු කුමරුට මහවැලි ගඟ දිගේ දෙමළ බලකොටු තිස්‌ දෙකක්‌ පරාජය කිරීමට සිදු විණි යෑයි මහාවංශය කියයි. එසේ ගඟ දිගේ බලකොටු තිස්‌ දෙකක්‌ බැඳීමට තරම් දෙමළ බලකායක්‌ ලංකාවට පැමිණියේ කවර දා ද, කා සමඟ ද? මේ කඳවුරු අන් කිසිවකු ගේ නො ව යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ගේ නො විය හැකි ද? එළාර රජු ද මෙරට යක්‍ෂ කුමරකු හෝ පිටින් පැමිණි යක්‍ෂ රජකු නම් හෝ මහවැලිය අවට පදිංචි වී සිටි යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් ඔහුට සහාය දීම පුදුමයට කරුණක්‌ විය නොහැකි ය.

රාවණා හා කස්සප

0

රාවණා කියන්නෙ කව්ද? ඉතිහාසය තුල රාවණා හට ඉතිරි වී ඇති හිඩැස, ඔහුට සත්‍ය වශයෙන් ම හිස් 10 [ඔලු 10ක්] සහිතව සිටියේද? දඬුමොණරය යනු කුමක්ද? මේ හැම දේම හා කස්සප අතර ඇති සම්බන්ධය කුමක්ද?... ඔය ආදී අති විශාල ගැටලු ගණනාවක් ඉතිහාසය තුල අපට විසඳා ගන්නට බැරිව තිබෙනවා.. සමහරවිට රාවණා යනු අතීත මනු ගති පිළිබඳ අපට ඉතිරි වී ඇති එකම මොඩලය වන්නටත් පුළුවන්. 
ඇත්තට ම රාවණා කියන්නේ කව්ද?

මනු රාජවංශය අවසාන වූවායින් පසුව, තවත් රාජ වංශ තුනක් ගැන ඉතිහාසයේ සඳහන් වෙනවා, ඒ පිළිවෙලින් තාරක [වසර 10,000 කට පෙර] මහාබාලි [වසර 7,500කට පෙර] රාවණා [වසර 5,000- කට පෙර] ආදී වශයෙනුයි. මේ තිදෙනා අතුරින් රාවණා පිළිබඳව පවතින තොරතුරු ඉස්මතුවන්නේ ඉන්දියානු සාහිත්‍යයේ සඳහන් වන රාවණා තුල පවතින තාක්ෂණික හා යුධ බලය නිසාවෙන්මයි. සාහිත්‍යයේ සඳහන් වන පරිදි, රාවණා හට හිස් දහයක් සහ අත් ගණනාවක් පවතිනවා යැය් කීමෙන් පෙනීයන්නේ, ඔහුතුල තිබූ විවිධාකාර දේ කිරීමට තුබූ නිපුණ තාවය වියහැකියි. එනමුදු අවසානයේ දී මේ තරම් දක්ෂතා තිබූ රාවණා රාමා ගේ [ ඔහු පිළිබඳව මම වෙනම තොරතුරු ගෙන එන්නම්] යටතට පත්වනවා... ඉන්දියානු ජනතාව "දීපාවලී" ලෙස සමරන්නේ අර ඉහත කියූ රාවණාව රාම ගේ යටතට ගැනීමයි.
[රාවණා රාම පිලිබඳව පවතින අරුමැසිවාදී සංස්කරණ අතුරින් වාල්මිකී ගේ රාමායනය ග්‍රන්ථය ප්‍රධාන තැනක් ගන්නවා.] 

ආචාරිය ලාල් සිරිනිවාස් හා මිරැන්ඩෝ ඔබේසේකර යන මහත්වරුන් පවසන පරිදිරාවණා පිලිබඳ වූ ඉතිහාස හා භූගෝලීය තොරතුරු එක් රැස් කර බලන කල පශ්චාත් ඓතිහාසික පුරාවිදු සංධිස්ථානයක් වන සීගිරිය යනු.., මීට ශත වර්ශ 50 කට ඉහත දී සාදන ලද රාමායනයේ එන රාවණා ගේ පියරජතුමා වූ කුවේරයා විසූ ආලකමන්දාව ද? යන ගැටළුව මතු කරනවා.

ධූරාවලිය

පොළොන්නරුවේ සිටියා යැයි කියන මහාරිශි පුලස්ති ගේ මුනුපුරා වූ කුවේර ගේ පියා වෙසමුණි යනු මහාරිශි පුලස්ති ගේ වැඩිමහලු දරුවා විය. කුවේර යනු වෙසමුණිගේ පළමු විවාහය වූ බ්‍රාහ්මීන් ගේ රූමත් දියණියක වූ ඉල්ලාවිලා දේවිය ගේ දරුවා විය. පසුව වෙසමුණි ගේ දෙවැනි විවාහය ලෙස කේශිණී පත්විය. කේශිණීට වෙසමුණි ට දාව දරුවන් පස් දෙනෙකු ලැබිණි. ඔවුන් රාවණ, විභීශණ, කුම්භකර්ණ, හේම සහ පුෂ්පික නම් විය.
කාලය ගත වෙත්ම කුවේර, තම පියරජතුමා වූ වෙසමුණි ගේ අභාවයෙන් පසුව සාමකාමීව රට පාලනය කලේ ය. මේ අතර කුවේරගේ දෙටුසහෝදරයා වූ රාවණා තම බලවත් කම ඉහළ යත්ම, ලංකා රාජ්‍යය පිළිබඳ ව සිත් පහළ විය. පසුව, රාවණා ලංකා රාජ්‍යයත්, එහි පිහිටි "ආලකමන්දාවත්", කුවේරගේ අහස්යානය වූ "පුෂ්පිකයත්" තමාට අවැසි බව දැන්වීය. මින් ඉතා කෝපයට පත් වූ කුවේර, රාවණාව ඉහත යෝජනාව ද ප්‍රතික්ෂේප කර පලවා හැරීය. එනමුදු ලෙහෙසියෙන් පරාජයට පත් වන්නට තරම් ලාමක නොවූ රාවණා ස්වකීය ඥාතීන් වූ ‍යක්ෂ ගෝත්‍රිකයන්ව කුවේරට විරුද්ධව මෙහෙයවා ලංකා රාජ්‍යය සියතට ගැනීමට සමත් විය.තවද කුවේරගේ ධනය, මාළිගය සහ අද දඬුමොණරය ලෙස හැඳින්වෙන " පුෂ්පිකය" ද සියතට ගන්නට සමත් විය.

සිවු හෙළය

සමහර ප්‍රකෘතිමත් අතීත වාර්තා පවසන පරිදි., සිංහල ජාතියෙහි උපත සිදුවී ඇත්තේ ප්‍රධාන පෙළපත් හතරක් මුල් කරගෙනයි., ඒ යක්ඛ, නාග, දේව සහ ගන්ධබ්බ යන සිවු පෙළපතයි. තවද ඉහත කී සිවු පෙළපත පැවත එන්නේ මහාරිෂි පුලස්තිට ස්ගෝත්‍රීයව යි. එනයින් ගත්කල සිවුහෙළය යනු හිරු දෙවියන්ට වැදුම් පිදුම් කල එකම රටක එක කොඩියක් යටතේ පාලනය වූ රාජ්‍යයක් බව නොරහසක්. තවද., හිරු සඳු සහිත රාවණ කොඩිය ලංකාවේ පැරණිත ම කොඩිය වනවා. දැනට පවතින සිංහ කොඩි සංකල්පය මෙරටට ආවේ මෙයට ශතවර්ශ 25 කට පෙර පැමිණි විජය කුමරුන් සමඟිනුයි.
රාවණා බලයට පැමිණි වහාම, ඉදිකලා යැයි කියන තම මවුපියන් [වෙසමුණි හා කේෂිණී] සිහිකර තැනූ දෙවොල, අතීතයේ මලවුන් වන්දනාව යක්ඛ ගෝත්‍රය තුල තිබූ බවට සලකුණක් ලෙස හඳුනා ගන්නට පිළිවන්.මේ දෙවොල පන්ඩුකාභය රජ දවස බොදු ආගමික ස්ථානයක් බවට පත් කල බවට සැළකෙනවා. පන්ඩුකාභය රජු යනු, යක්ඛ ගෝත්‍රය පිළිබඳ විශේෂ සැලකිල්ලක් දැක්වූ රජ කෙනෙක් බව ඉතිහාසයේ සඳහන් වෙනවා. මෙම ස්ථානය අද වන විට “ඉසුරුමුණිය” ලෙස හඳුන්වන බව සඳහන්..

චිත්‍රකූටද? ආලකමන්දාවද? සීගිරියද?
රාවණා වත නැමති පුස්කොළපොතට අනුව සීගිරියේ සැකසුම් ශිල්පියා වන්නේ "මායා දන්නාව" නමැත්තායි. හෙතෙම සීගිරිය තනන්නට යෙදුනේ රාවණා ගේ පියා වූ විස්තවාස රජු [වෙසමුණි] ගේ නියෝග පෙරදැරි කරගෙනයි. එකල සීගිරිය, ආලකමන්දාව නමින් හැඳින්වූ අතර කුවේර රජ සමය එය හැඳින්වූයේ චිත්‍රකූට නමිනුයි. පසුව, රාවණාගේ අභාවයෙන් පසුව "විභීශණ" රජකමට පත් වූ අතර හෙතෙම තම රාජධානිය කැළණියට ගෙන ගිය අතර ආලකමන්දාව ට විභීශණගේ ඥාතියෙකු වූ යක්ඛ වංශාධිපතියෙකු වූ චිත්තරාජ තම වාස භවන ලෙස යොදා ගත් බව එහි සඳහන්. තවද, චිත්තරාජ යනු පණ්ඩුකාභය කුමරු [ක්‍රි.පූ.437-367] හට රජකම ලබාදෙන්නට උපකාර කල අයගෙන් කෙනෙක්, ඒ පණ්ඩුකාභය කුමරු ගේ දෙමාපියන් යනු චිත්තරාජ ගේ වංශයෙන් පැවතෙන්නන් වූ බැවින්.
තවද, රාවණා වතෙහි කියැවෙන ලෙසට,පණ්ඩුකාභය රජ දවසින් පසුව ධාතුසේන රජුගේ පුත්‍රයා වූ කස්සප කුමරු තම වාසභවන ලෙස චිත්‍රකූටය ලෙස තෝරාගත්තේ ඔහු ගේ මව යක්ඛ ඇදහිලි විශ්වාස කරන්නියක් වූ බැවින් හා ඇය ද ඉන් පැවතෙන්නියක් නිසාවෙන්. කස්සප රජු යනු චිත්තකූටය රාවණා කල අයුරින්ම ප්‍රතිසංස්කෘත කල හා පවත්වාගෙන ගිය එකම රජතුමා ද වෙනවා.චිත්තකූටයේ [පසුව සීගිරියේ] ඇති ලෝපසිඳු බිතුසිතුවම් වලින් දැක්වෙන්නේ සිවුහෙළයත් එහි ඇති නිල්පැහැති කාන්තාරූපයෙන් පෙන්වන්නේ යක්ඛ ගෝත්‍රය බවත් අනෙක් කාන්තා රූ වලින් දැක්වෙන්නේ නාග, දේව සහ ගන්ධබ්බ යන ගෝත්‍ර වල නියෝජනය බවත්, අලංකෘත මල් වලින් දේශයේ එකමුතු බව පෙන්වන බවත් රාවණා වතෙහි සඳහන්.
සෝපානය හා පුෂ්පිකය [දඬුමොණරය]
තවත් එක් විශේෂ කාරණාවක් වන්නේ චිත්තකූටය යනු දැවයෙන් නිර්මිත සෝපානයක් ඉහල සිට පහලට ක්‍රියාකර වූ සිරිලක එකම බලකොටුව ද වෙනවා.සිංහ කට අසල සිට ඉහලට විද නිර්මිත කුහරය තුල මේ දැවයෙන් නිර්මිත සෝපානය දිනපතා සේවයේ යොදවාගත් බව සඳහන්.
පුරාවිද්වතුන්, ඉතිහාසඥයින් උපකල්පනය කරන ආකාරයට දඬුමොණරය, හිමාලයෙන් ගෙන එනලද සැහැල්ලු දැවයෙන් නිර්මාණය කරන්නට ඇතිබව සඳහන්. තවද, සීගිරිය වටා එහි රූප පන්සියයක ට අධික ප්‍රමානයක් චිත්‍රණය කරත් ස්වාභාවික හේතූන් මත කාලයත් සමඟ ඒවා මැකීගොස් ඇතිබව කියැවෙනවා. තව ද රාවණා යනු වෙදකමෙහි මෙන්ම කලාවේ ද කෙල පැමිණියෙකු වන නිසා ඔහුට හිස් දහයක් හා අත් විස්සක් ඇතැයි කීමට හේතුවක් කරගත්තා ද වන්නට පුළුවන්.
කුමක් උවත් රාවණා හෝ කස්සප නිසා හෝ චිත්තකූට හා ආලකමන්දාවෙන් හැඳින්වෙන සීගිරිය ලොව පැරණිතම බලකොටු මාලිගාව වීම වලකන්නට නම් බැහැ.

කාපුරයේ සිට අත්ලන්තිස් පුරය දක්වා පැතිර ගිය දෙවියෝ හා දේවයෝ



vr\wm`n@y~ qW @q~v vAXy ynR mMOl~ wOl`vlqW pmNk~ nm| s[hn~ vn vAXykQ. sm`j@y~ phw~ kOlyk~ @ls s#lkWm nQs` s~vkWy vAX ann&w`v hMvn~n` vR n@mhQ mRl#wQ v`sgm @vns~ kQrW@m| q$n~vWm| pRvw~pw~vl nQwr qkQw h#k. irQq` pRvw~pw~vl mAgl @y`~jn`vlqW pmNk~ "@b`qE @q~v kOl" @h`~ "@b`qE @q~v vAXQk" yn @yqEm| qk~nt a#w. @q~vyn~ g#n lAk`@v| vsn ap qn~n` pYm`Ny epmNkQ.

a#@mrQkn~ h` yR@r`~pWy m`nv vQq&`Zyn~ h` sm`j vQq&`Zyn~q, iwQh`sZyn~q lAk`@v| @q~v vAXy g#n iw` g#BRr# pr\@y~;N kr a#wQ awr in~qQy`nR@v`~q It wrmk~ adR@vn~ e~ g#n qnQwQ. ovRn~t anRv @hL @q~v vAXy ynR @hL asRr a{Qr`j&y yRg@y~ sQtQ p`lk pn~wQyyQ. uw~wr m`nR;Wy gONvlQn~ @hbQ, vQZ`Ny qQyRNR kL @m`vRhR pYZ`@vn~ agw#n~pw~ @k`tsk~ vRh. @mm ww~w~vy ovRn~ upwQn~ l#bRvk~ @n`v XkY a{&`pny mgQn~ a#wQkL ww~w~vykQ. @mm lQpQ@y~ q#k~@vn~@n~ bthQr h` in~qQy`nR pVRvn~ @l`vt pYk`X kr a#wQ aqhs~y.

pLmR@vn~m ap sQw wb`gw yRwO kr#N vn~@n~ @mhQ s[hn~ vn av{Qy mQn~ vsr 12000 t pmN ihw yRgyk~ bvy. bthQr ugwOn~t wm @s`y`g#nWm| @gny` h#kQ vR p#rFNQm vkv`nRv nm| kQY.pRr\v 10,000 y. @mkl lAk`v h` in~qQy`v @ls rtvl~ @bqWmk~ @n`wQbR awr qkONR a#mrQk`v, m#q@prqQg, qkONR yR@r`~py (r#@m|nQy`v avt) h` os~@tQYlQy`v a#wOU kl`pyn~ gNn`vk~ @hL asRr a{Qr`j&y wOL a`@v|y. @my sAs~k^wQk a{Qr`j&yk~ mQs @q~Xp`ln s~vr$pyk~ ehQ @n`vWy. asRr ynR a{Qr`j&@y~ n`my mQs a#w#m| ugwOn~ pYk`X krn a`k`r@y~ mQnQsRn~ @k`tsk~ @h`~ @g`~wYyk~ @n`@v|. XQ;~t`c`ry @l`v pRr` p#wQrvWmt nm| @X~Y;~T n`ykyn~ avX& vQy.

rj kOmr#vn~, s^;Qvr#n~, mRnQvr#n~, sk~ @sn~pwQvr#n~ a`qW vQvQ{ @k`ts~ @q~v vAXy wOL vQy. @mm p`lk pAwQy vQsQn~ itRkL pY{`n k`r\yyn~ @qk vR@y~ vQnQX~cy (p`lny), a{&`pny (bRq~{Q vr\{ny) sh a`rk~;`v (yRq~{y) yn @m|v`y. rjkmt sRqEsR @ls s#lkO@N~ rj kOmrQyn~ h` bQ@s`~vr#n~ s^;Qvr#n~ h` mRNQvr#n~ smM sAv`s@y~ @yqW l#bR qr#vn~y. epmNk~q @n`@v|, ovRn~ XkY ytw a{&`pny lq @q~vyn~ vQy yRwOy. yRq srB pYgON kL ay vQy yRwOy. @hL XQ;~t`c`ry @l`vt @bq`qWmt @mb[E rjvr#n~ h` n`ykyn~ avX& vQy. @b_q~{ s`hQw&@y~ ap kQyv` a#wQ "@q~vyn~ vhn~s" yn axQmRK@y~ a`mn~wYNy @m| ay sm|bn~{@yn~ g#lpRnQ.

hQn~qE @qvQvr#n~ ynR in~qE a`r\yyn~@g~ @qvQvr#n~y. ir, sRLM, v#s~s, @m|G gr\jn`v, vQqElQy a`qQyt @q~vw~vy a`@r`~pNy kr vn~qn` kQrWm h` y`Z`v hQn~qE sm|pYq`yyQ. @m| bRq~{Q@y~ vQr#q~{ p`r\X~vy vn xk~wQyyQ. gQnQ @qvQyn~ pQqWm h` y`g@h`~m pRj` @mm hQn~qE @qvQvr#n~ a`XQYwv sQqE vQy.

sQAhmRK, kO@v|r h` r`vN yn rjRn~ ytw lAk`pRr@yn~ p`lny vR @hL - asRr a{Qr`j&y h` ehQ pRjk p`lkyn~ g#n kQY.pRr\v 4 sQyv@s~ sQtQ gYWk j`wQk p~@l~@t`~ pVQvry` lQyR v`r\w`vk~ a#w. aw~ln~wQk~ pRrvry (City of Atlantis) nmQn~ pYsQq~{ @mm v`r\w`v mQsr j`wQkyn~@gn~ as` lQyRvk~ bvq It gYWk nmk~ vn aw~ln~wQs~ n`my wmn~ qEn~ bvq @p~@l~@t`~ s[hn~ kryQ. aw~ln~wQs~ pRrvr v`r\w`v h` r`m`yN@y~ hnRm` qEtR lAk`pRr vQs~wry ekm s~}`nyk~ pQLQb[v a#wQ v`r\w` 2 k~ bv @hLQqrv| vR@N~ 1996 qWy. ehQ q$k~@vn ayRr# pRjk-p`lk pQrQsk~ (Priestly kings)- aw~l`n~wQs~hQ sQtQyh. @l`v a`qr\Xmw~ p`lny shQw r`j&y (heavenly rule) ey vQy. @q~vyn~@g~ p`lny @k`wrm| vQXQ;~t vWq yn~n in~ p#h#qQlQy. qVRvm|qWm| @vnRvt mQnQsRn~ krn v#rFqQ ovRn~t av@b`~{ krqW vrqkr#vn~ vrqQn~ ivw~ krvWm @q~vyn~@g~ h#kQy`v vQy.

@q~v vAXy h` XkY a{&`pny a#rFBRN a`k`ryq, gr#V pRr`N@yhQ q$k~@v|. nr\mq` nqQy mRhRqt v#@tn @m`~y asl b`gOkc|chQ sQtQ (vw~mn~ @bY`~c|) b^gO mhr\;Q vQv`h vR@N~ lAk`@v| pY`lq nm| @hL-asRr rjR@g~ @s`@h`yRrQy vR "u_;N" smMy. mQnQsRn~ wOL uw~wr m`nR;Wy gON`Ag qQyRNR krn ig#n~vWm| kYm a#rFBR ohR e~ mgQn~ n`ykyn~ bQhQkQrW@m| ig#n~vWm| rt`v vr\{ny k@L~y. em i@gnWm| lb` wm crQwy h#dg#s~vR ayt "uwOm|" yn ar\}@yn~ "@q~v" nm x`vQw` @krQN. @mm @q~v gNy`t pY{`nQ@yk~ pw~kQrWmq b^gO mhr\;Q kL awr pLmR@vn~m It pw~k@L~ ohR@g~ pRw~ "sk~" y. (sAs~k^w XkY) mQn~ psR @q~v ig#n~vWm| h` XkY prm|pr`v bQhQvQy. @mm @ewQh`sQk sQqEvWm @b_q~{ s`hQw&@y~qW mn(kl~pQw wk;Ql`@v| qQs`p`@m`k~ a`c`rQvrykO @vw a`@r`~pNy kr a#w. e@mn~m a`qr\Xvw~ rjR s[h` brN#s~ nRvr bYh~mqw~w r@jkO nQr\m`Ny krn lqW. e@mn~m @q~vyn~ h` ovRn~@g~ pY{`nW XkY p^}QvQ@yn~ b#h#r a#wQ qQv& @l`~kyk vsn @qvQvr#n~t h` p`N~dRkm|bl @@Xl`sny uNRvn XkY @q~@v|n~qYykOt a`@q~X kr a#w.

vQjy`gmnyt @pr yRg@y~ em "@q~vyn~" @b_q~{ sm`jy wOLqW hQn~qEn~t sm`n "@qvQyn~" bvt pw~vQy. vQjy`gmn@yn~ psRv anRr`{pRr yRg@y~ ptn~ sQAhl @q~v sm|pYq`y vR@y~ jnpQYy n`ykyn~ mrNQn~ psR @q~vw~vyt nAv`lWmy. mQn~@n~rQ, q$dQmRN~d, g@l~bN~d`r, @b`k~sl~ a`qW @qvQvr# l#yQs~wOv ovRhR @vwQ. em prpR@r\ avs`n @qvQyn~ vn~@n~ 1860 qXk@y~qW mQygQy rAvl @w`tRp@L~ @w`tQy` vR ap~pR sQAz~@z`~y. aqw~ @k`LB-avQs~s`@v|l~l m`r\g@y~ pRvk~pQtQy @q~v`l@y~ ap v`hn nvw` pVRr# qm` yn rAvl @qvQyn~ ohR y. ax`vpY`p~w agm#wQ bN~d`rn`yk mhw` "@h`r@g`l~@l~ @q~vw` bN~d`r" @ls @q~vw~vyt n#AvWmt gw~ @q~Xp`ln pYyw~ny as`r\}k vW@mn~ h` ap~pR sQA@z`~ @q~vw~vyt e~@mn~ @q~vw~vyt n#AvWmt nm| @k@wk~ jnw` hqvwt k`v#qQy yRwOq yn~n p#h#qQlQy.

wm jWvQw k`ly wOLm @q~vw~v@y~ sQtQ @q~vyn~ aq a#w~@w~ sQv|@q@nkQ. enm| kwrgm, upRl~vn~ (vQ;~NR @n`@v|), vQxW;N h` smn~ yn @qvQvr#n~y. mQn~ kwrgm mh@sn~ @qvQ ynR @@kl`XkSt@y~ sQtQyqW mhQn~qpRr (wQs~smh`r`my asl) sRrpq~m rjR vQsQn~ p#h#r@gn a` jyn~w kOmr# @b|r`g#nWmt mh`@q~v @s~n`vk~ shQwv evR "kwQr" kOmr#y. lAk`@vn~ k`X~mWryt gQy sQv rjR@g~ in~qY r`j prm|pr`@v| yn~w kOmr#q @q~v@ykQ. @hL @q~vykO vR sRr pq~m wvw~ @hL @q~vykO vR jyn~wv p#h#r@gn a` vQt It vQr#q~qv qVRvm| kQrWmt evR@y~q @hL @q~v kwQr kOmr#y. m#NQk~ gMbd wm mRlQk k[vRr pQhQtRv` sRrpq~m h` stn~@k`t ohR mr` stnQn~ jygw~ kwQr kOmr# a#wQkL jn`v`sy kwQrgmyQ. psRv ey kwrgm vQy. mh` @s~n`vk~ smM yRqyt a` nQs` ohR mh@sn~ vQy. vQxW;N ynR r`vN rjR@g~ @s`@h`yRr`y. ohRq @hL @q~v@ykQ. k`X~mWr@y~ r`jvAXy ohR vQsQn~ a#rFBR bv "r`jwrAgnQy"nm#wQ k`X~mWr r`j`vlQy vQs~wr krn gYn~}y kQyyQ. sRmn smn~ ynR @q~v pY{`nW avsn~ XkY @v|. ohR bRqEn~t smk`lWn bv vAXkw`vlQn~ p#h#qQlQ @v|. vQjy kOmr# nm#wQ @ewQh`sQk pRq~gly` @h`~ n#wQnm| x`rwWy sAs~k^wQk a`kYmNy sA@k~wvw~ krn mn(kl~pQw crQw@yn~ psRv @q~v vAXy h` XkY`vlQy ax`vyt gQ@y~y. in~qQy`nR vr\g@y~ r`jw~vy a#wQvW anRr`{pRr @ewQh`sQk yRgy bQhQvQy. @q~v vAX@y~ n;~T`v@X~;y @ls iwQrQ vR@N~ mrN@yn~ psR @q~vw~vyt n#AvW@m| sm|pYq`yk~ pmNQ.

@b_q~{ s`hQw&@y~ h` sRwY @q~Xn`vl "@qvQyn~" @lsQn~ h[En~vn "@hL - @q~vyn~" gOvn~y`n` a#wQv sQtQ in~ gmn~kL pQrQsk~ bvt s`k~;Q a#w. mh` mAgl sRwYy v#nQ sRwY @q~Xn`vl s[hn~ vn~@n~ r`wYQ m#qQym @q~vw`vn~ vQsQn~ h`w~ps bblv`@gn wm vQm`nvlQn~

@j~wvn`r`myt p#mQNQ bvy. a`t`n`tQy v#nQ sRwYvl q#k~@vn~@n~ @hLQqQv yk~ pYxSn~ (yk~ ynR "ykd" yn ar\}@yn~ nQpn~ kr\m`n~wkr#vn~ hMvn vcny mQs mQnWkn ykOn~ @n`@v|) m#qQym ik~mv` wm vQm`nvlQn~

@j~wvn`r`myt p#mQNQ bvy. bRw~sr@NhQ a`lvk qmny v#nQ kw`vs~wOvlq ykOn~ gOvn~ y`n`vlQn~ ahsQn~ gmn~ kL bv kQy@v|. aw~ln~wQk~ pRrvr vQs~wr@y~qW p~@l~@t`~ pvsn~@n~ ehQ vQsR as~vQn~vr#n~t (asRr nm#wQ

vcny gYWw~ uc|c`rNyt as~vQn~ vQy) gOvn~y`n` wQbR bv h` ahsQn~ gmn~ kL gOvn~ y`n`vlt anwOr#v qQy ytQn~q gmn~ kL h#kQvR bvy. aqw~ @b`m|b`y asl hQn~qE v`r\;Qk pRj`vl s~@wY`~wYvlqW "as~vQn~ qN~dk`rN @q~@s~" yn p`Ty kQy@v|. qN~dk`rN&@y~ agnRvr vR "jns~}`n~" 2003 m#yQ m`s@y~qQ k#m|@b| @b`k~@khQ mRhRqE pw~@l~ wQbW hmRvR@y~ s`gr qR;N @k`mQsm vQsQn~ mRhRqE pw~l "s~k$n~" kQrW@m|qWy. mQsr@y~ pQrmQd| @q~v`lyk~ wOL wQbW 1983 qW C`y`r$p gwkL avRr#qE 4500 p#rFNQ m#tQ@yn~ bQw~wQ@y~ kl k#tym| ahs~ y`n` vr\g 4 k~ qk~vyQ. (1999 jRlQ 21 q` "qQvyQn" bq`q` awQ@r\k@y~ C`y`r$py) ir`kyt ayw~ p#rFNQ b#bQ@l`~nQy`@v|qW 1998 a@p~Y~l~ ms a#@mrQkn~ pRr`vQq&`Zyn~t hmRvR pQLQs~sR m#tQ pRvr# (@tr`@k`t`) akOr#vlQn~ kQyRv@N~ "gOvn~y`n`vlQn~ a` sQAh mQnQsRn~" kQy`qEn~ a`k`ryt b#bQ@l`~nQy`nR XQ;~t`c`ry @g`dn#MS bvy. avsn~ XkY vR sRmn smn~tq vQm`nyk~ wQbRNQ. aqw~ bAgl`@q~X@y~qW gOvn~ y`nyt "bQm`n" yyQ kQywQ. (bQm`n eyr\ lyQn~s~) "yk`@g h#tQyt vQm`@n wQbQy yRwOy" yn~n g#mQyn~@g~ pQr#LkQ. sRmn smn~@g~ gOvn~ y`ny aqw~ @b`l~wO@d| @q~v`l@y~ a#wQ bvt jnpYv`qy a#w. 2003 vs@r\qW a#l~pQtQyt h` m#qQrQgQrQyt a`@v| yyQ g#mQyn~ kQyR pQy`Bn pWrQsQvlq sRwYvl kQyn ayRr# mhw~ vR a`@l`~kyk~ wQbW bQm n#v#w~vR vQt ey a[Er# vR bv a#sQn~ qEtR@v`~ kWh.

@q~vyn~t sbrgmRv vQ@X~; vR awr uwOr# h` n#@gnhQr qQg w#nQwl`vl (sQAhl XQ;~t`c`ry p#vwO@N~ @mhQy) @q~vyn~ g#n @w`rwOr# asn~nt n#w. p`rm|prQk @q~v vAXQk gm|m`nyn~q n#w. aqw~ sbrgmR@v|qW "kn~@q~ mQnQs~sR" @lst @q~v vAXQkyn~ h[En~vwQ. nvWn vQq&`w~mkv @mhQ ar\}y @w~r#m| kL h#k. w#nQwl`@v|qW mns xSmQyt (pTvQ) wqQn~ b#[W a#w. us~ k[E mRqEn~vlt y$@m|qW xSmQ@y~ bly adRvW mns v`yRvt (v`yR) g#tg#@s~. in~ mn@s~ qQyRNRvk~ a#wQvW a{Q m`nsQk Xk~wWn~ a#wQvWmt @h~wO @vyQ. uw~wr m`nsQk h#kQy`vn~ @q~vyn~t a#wQ vn~@n~ @mm @h~wOv nQs`y. s^;Qvr#n~, mRnQvr#n~ h` wps~vWn~ g#n kQy#@vn vQt hQm`l@y~ ovRn~ vQsR bv kWm @m| anRv ar\}kwny kL h#k. @hL @q~vykO vR pRls~wQ s^;Q@g~ sx`pwQw~v@yn~ p#v#w~vR @l`v pLmR @@vq& sm|@m|lnyq hQm`l@y~ p#v#wQ bv sRXY#w sAhQw`v pvsyQ.

kwrgm @q~vyn~ h` s[En~gm @q~vyn~ mh`vAXy h[En~vn~@n~ kwrgm k;wQYyyn~ h` s[En~gm k;wQYyyn~ @lsty. e~ r#vn~m#lQ s$ kr\m`n~w a#rFBR avs~}`@v|qWy. smn~w kSt@y~ sQtQ x`N~d`g`rQk sRmnq, mh`vAX@y~ h[ERn~vn~@n~ mh` sRmN qQv& r`jy` @lsty. ohR @q~v pY{`nQy` (XkY) bv in~ op~pR @v|. s#LlQhQNQ sn~@q~Xyq "sRrrq smn~ smMQn~ smnL evr" yyQ kQyyQ. sRrrq vn~@n~ XkY mQs an~ a@ykO @n`@v|.

a@X`~k a{Qr`jy` vQsQn~ {r\mqRw kN~d`ym| 9 k~ yvn lq bv mh`vAXy pvsyQ. nmRw~ bRq~{ X`sny in~ s~}`pQw vW aq qk~v`w~ p#v@wn~@n~ lAk`@v| pmNQ. It @h~wOv @svR a@yk~ n#w. eq` @qvQyn~ itRkL vQnQX~cy h` ig#n~vWm yn k`r\yyn~ itRkQrWmt h#kQvn prQqQ xQk~;Rv gY`mv`sW xQk~;Rvk~ vW g@m| m{&s~}`ny vR pn~s@l~ x`rkr# vWm It @h~wOvQy. mQn~ psRv bQYw`n& yRgy vn wOr# @m| r@tQ p`lk pk~;y @ls @b_q~{ xQk~;Rv h#[Qng#nWm nQv#rFqQy. eq` @q~vyn~ itRkL` vR a{&`w~m p`lny kQrWm in~psR xQk~;Rn~ vQsQn~ itRkLh. bvRn~ vd` m`r\gPl l#bWm a`rN&v`sW xQk~;Rn~t sWm` vQy. sm`j mns h#sQrvWm h` vQnQX~cy itR@n`kL xQk~;RNW X`sny 10 v#nQ sQyvs vn vQtqWw~ p#vwQ bv q$n g#nWmt n#w. @m@ls @q~v vAXy sRmn XkY@gn~ psR kQYy` vQrhQw vRvw~ em k`r\yy itRkQrWmt alEw~ pQrQsk~ bQhQvQy. @q~vyn~@g~ wOn~v#nQ k`r\yy vR a`rk~;`vt stn~ kQrWmq @q~v vAXQkyn~@g~ vQZ`Ny wOL vQy. e~ s[h` phw s[hn~ jWvm`n nQqsRn qk~vmQ.

1971 a@pY~l~ k#rFl~l as`r\}k vRR vQt s#MvW sQtQ

k#rFlQkr#vn~t rjyt x`rvWm s[h` qQn 3 k~ (30.4.71-2.5.71) @qn lqW.

kUwr qQs~wQYk~ky wOL e@s~ x`rvWmt wQbR ekm m{&s~}`ny vR@y~ aglvw~w pY`@q~XWy a`q`ym| nQl{`rQ (dW.a`r\.o|.) k`r\y`lyyQ. ekl aglvw~w pY`. a`q`ym| nQl{`rQ vR@y~ @mm lQyRm|kr#y. qQn 3 avs`n@y~qW 34 @qnkO x`rvW sQtQ awr in~ 22 k~m @q~v vAXQkyn~ vQy. ovRnt vRR@y~ hkOr#@g~, vhRm|pRryyl`@g~, @q~v@g~, n#kwQ@g~ yn v`sgm| shQw nm|y. @r`~hN vQ@j~vWr kr`v kOlyt ayw~ vR awr 1971 qW j.vQ.@p. wOL blvw~v sQtQ@y~ kr`v kOlyyQ. nmRw~ stnt @g`s~ wQbR@N~ @q~v vAXyyQ. pY@q~X@y~ k`rN` k`rN` qw~ ywQvrykO vR @bl~ln {r\mp`l pQrQ@v@n~ prQ@vN`{QpwQ pN~dQw h`mRqEr#vn~ (aq qQn @k`~tQ@tQ p`r\X~v@y~ mh`n`yk awQpRj& @bl~ln Z`NvQml mh n`hQmQyn~) mRNg#sRNR mm @m| g#n un~vhn~@s~@gn~ vQmsR@vmQ. mhn`hQmQyn~ eq` m` q$nRvw~ k@L~ @q~vyn~ ynR @mrt @ewQh`sQk grQl~l` hmRq`v bvw~, kn~@q~ @v@smQn~ kQwOl~ gs a`XQYw qE;~kr jWvQwyk~ gwkrmQn~ kvQ@yn~ rhs~ pNQvQd @qmQn~ rt rFkWm k@L~ ovRn~ bvw~ kQymQnQ. aqw~ ovRn~@g~ @l~vl wm yRwOkm rF[W a#w~@w~ kQYy`w~mk @q~vyn~ v[vW@g`s~ 2500 vsrk~q ikOw~ vR psRvy.

in~qQy`nR @l~Knvl s[hn~ vn~@n~ bRqEn~ vhn~@s~ lAk`vt v#dQ avs~}`@v|qW XkY mRNg#sWmt gQy bvy. lAk`@v| vAX kw`vl a#w~@w~ mh` sRmN @qv|rq (XkY) bRqEn~ v#dQ avs~}`@v|qW mhQyAgNyt @g`s~ {r\myq XYvNy kr @s`~v`n~ vR bvy.

psRgQy avRr#qEvlqW pRj& gA@g`dvQl @s`~m hQmQyn~ pYk`X kL aqhsk~ vR@n~ @b_q~{yn~ hQn~qE @qvQvr#n~t v#[Em| pQ[Em| h` pRj` kQrWm wrm| @n`vRvq swrvrm| @qvQvr#n~ ({^wr`;~tY, vQr$D, vQr$p`k;, @@vXYvN) @b_q~{ @qvQvr#n~ nQs` gr# kQrWm sRqEsR bvy. nmRw~ swrvrm| @q~vyn~ r`vN rjR@g~ nQl{`rWn~ mQs @qvQvr# @n`@vwQ. {^wr`;~tY h` vQr$D r`vN ytw @s~vy kL @q~v @sn~pwWn~ @q@q@nkQ. vQr$p`k~; a#m#wQ@ykQ. @@vXYvN ynR v#dQmhl~ @s`@h`yRr`y. @@vXYvN XkY a{&`pny @n`l#bWm rjkmt ohR nRsRqEsRvWmt @h~wOvkQ.

eq` @q~vyn~@g~ k`rWn~ @qkk~ vR a{&`pny h` vQnQX~cy xQk~;Rn~ vhn~@s~l` vQsQn~ itRkQrWm bQYw`n& p`lkyn~t ar#cQ vQy. eb#vQn~ 1847 qW agvQnQsRr# sr\ a#n~wnQ olQfn~tQ vQsQn~ ytw~vQjQw x`r mh@l~km|t (@gY~sm|) lQy` anRm#wQy lb`gw~@w~ em k`r\yyn~ @qk xQk~;Rnt nWwQ@yn~ whnm| kQrWmty. ey kQYy`w~mk vR awr ug#n~vWm v#tRp~ lbn gOr#vr#n~t h` vQnQX~cy v#tRp~ lbn vQnQX~cykr#vn~t pmNk~ in~psR sWm`vQy. xQk~;Rn~t ey kQrWm qVRvm| l#bQy h#kQ vrqk~ vQy.

XkY smM qQv& @l`~k@y~ vsn ohR@g~ rQyqEr# m`wlW sh k;N@yn~ @g`dn#MQlQ mvn vQs~mkr\m qQv& pRwYy`q @q~vyn~ @ls h[En`gw h#k. smn~w kSTy mRqE@n~ vsn XkY@g~ gOvn~ y`ny p#qvR m` wOL jnpq@y~ (m`w@l~) pY{`n @q~vy` m`wlWy. vQX~mkr\m ynR awQ qk~; iAjQ@n~r#vkO vR "m`y` asRryQ". m`y` asRr sQtQ@y~ @hLqQv @n`v s~p`z~zyn~ vQsQn~ vQn`X kL in~k` XQ;~t`c`ry wQbR vw~mn~ @b`lQvQy`, @p~r#, cQlW h` ik~v@d`~r rtvl @k`ts~ ayQwQ "p`w`l" @yhQy. @l`~k @g`~l@y~ lAk`v hrht kSrk~ vQq~@q`w~ @g`~l@y~ anQw~ps mwO vn~@n~

p`SwlSyt a#wQ p`w`lyty. em nm l#bR@N~ e@lsty. ym rjRq @mm p`w`l@y~ vQsR @q~v p`lk@ykQ.

aq apt n#wQ bQyk~ @m| kr#NR @s`y` q$ngw~ a@mrQk` ek~sw~ jnpqyt h` eAgln~wyt a#w. enm| "a`r\nl~d| @t`yQm|d|" n&`yt anRv iwQh`s@y~ vrk~ sQqEvR @q~ iqQrQytw~ n#vw e@ls sQqEvW@m| pYvNw`vyyQ. eb#vQn~ lAk`v @k`ts~vlt @bq` sQAhl j`wQy v[vW yn~nt s#l#s~vWm ovRn~@g~ yRwOkm @ls slk` ktyRwO krn bv vr\wm`n@y~ sQqEvn @q~ anRv @pnWyyQ. @hL-asRr sAs~k^wQk a{Qr`j&y h` ehQ p`lk pn~wQy vn @q~vyn~q ovRn~ pRhRNR krn XkY vQX~vvQq&`lyq a@mrQk`vt h` eAgln~wyt nm| vQhQU @n`@v|. m{& k[ERkry vQn`X kL h#kQ vQk~@t`~rQy` v#nQ k[E mRqE@n~ b#[Q jl`X, @p`l~@g`l~l, @b`~vw#n~n umg, @y`~jQw ihL @k`w~m@l~ v&`p^wQy, k[Ekry mlyn`dRvk~ kQrW@m| pYyw~ny @qs ap vQmsRm| a#sQn~ b#lQy yRwO qQny eLB a#w.

විෂ්ණු අවතාර සහ යක්ඛ සංහාර


හින්දු ආගමට අනුව බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු සහ ඊශ්වර යනු ලොව මැවූ, පවත්වාගෙන යන සහ ලෝකයේ අවසානය තීරණය කරන දෙවිවරු තිදෙනායි (ත්‍රිමූර්තිය). මේ අතරින් විෂ්ණු දෙවියන්ට හෙල ඉතිහාසය සමග මහත් වූ සම්බන්ධයක් පවතින්නේ අදටත් ලංකාවේත්, බුදු සසුනේත් ආරක්ෂකයා ලෙස ඇතැමුන් විෂ්ණු දෙවියන් හදුන්වන බැවිනි. මේ විෂ්ණු වනාහී බෞද්ධ සහ හෙළ ඉතිහාසය තුල මහත් වූ පෙරළියක් කර බොහෝදෙනා විසින් පටලවාගෙන ඇති චරිතයකි. මන්දයත් විෂ්ණු පුරාණයට අනුව විෂ්ණුගේ සැබෑ කාර්ය භාරය හෙළයේ යකුන් විනාශ කිරීම වීමයි.

විෂ්ණු ගේ අවතාර 10 කි.

1. මත්ස්‍ය අවතාරය - මහා ජල ගැල්මක් ඇතිවූ තැන, ලොව ආදිම පුරුෂයා වන මනුට යාත්‍රාවක් තනාගෙන දිවි ගලවාගන්නට උපදෙස් දෙන විෂ්ණු මත්ස්‍ය වෙසක් ගෙන යාත්‍රාව පැදයන්නට උපකාරී වෙයි.

2. කුර්මාවතාරය - නැවතත්, ජලගැල්මකින් නැතිවූ අමෘතය ඇතුළු වටිනා වස්තු රැසක් සමුදුර පත්ලටම කිමිදී සොයාගන්නේ කුර්ම (ඉදිබුවා) අවතාරයයි.

3. වරහ අවතාරය - පෘථිවිය මුහුදු පත්ලටම පෙරලා දමන හිරණ්‍යක (හිරණ්‍යාක්ශ) නම් අසුරයෙකු පරදවා ලෝකය රැකගන්නේද වරහ (ඌරු) වෙස් ගත් විෂ්ණුය.

4. නරසිංහ අවතාරය - හෙළයේ ප්‍රතාපවත් රජකෙනෙකු වන හිරණ්‍ය කාශ්‍යප (මහමන්දාතු) විනාශ කිරීමට මෙවර විෂ්ණු පැමිණෙන්නේ අඩක් මිනිස්, අඩක් සිංහ වෙස් ගෙනය. ඒත් කසුප් රජු ඝාතනය කරනුයේ ද්වන්ධ සටනකින් නොව, උපායශීලීව රජු මතට විශාල කුළුණක් කඩා දමමිනි.

5. වාමන අවතාරය - බලි අසුරයා ධ්‍යාන බලයෙන් මුළු ලෝකයම නතු කරගත් විට වාමන අවතාරයෙන් එන විෂ්ණු විසින් බලි පරාජය කරයි.

6. පරසුරාම අවතාරය - පරසුරාම සිය පියා වූ ජමග්දනී නම් බමුණාව ඝාතනය කල කාර්තවීර්ය රජු ඇතුළු ඔහුගේ පරපුරම කිහිප වරක්ම විනාශ කරයි.

7. රාම අවතාරය - චක්‍රවර්තී රාවනයන් පරාජයට පත්කිරීමට එන අයොධ්‍යාවේ රාමද විෂ්ණු අවතාරයකි. ඔහුද හැංගී සිට දුන්නෙන් විදිනු විනා නියම වීරයෙකු සේ ද්වන්ධ සටනක් කල බවට කිසිදු සදහනක් නැත.

8. ක්‍රිෂ්ණ අවතාරය - කෞරව සංහාරයට යන මහාභාරතයේ ක්‍රිෂ්ණද විෂ්ණු අවතාරයක් ලෙස සැලකේ.

9. ගෞතම බුද්ධ අවතාරය - අමා මහ නිවන් සුව පසක් කොටගෙන සසරින් එතෙර වුණු ගෞතම බුදුන් වහන්සේද විෂ්ණු ගේ එක් අවතාරයකි.

10. කල්කි අවතාරය - මිනිස් ලොව අවසාන ගැලවුම්කරුවා ලෙස හැදින්වෙන අතර, අනාගතයේ මෛත්‍රී බුදුන් වහන්සේ පහල වීමට පෙරාතුව ලොව පහල වන්නට නියමිත අවතාරයක් බවද සදහන් වේ.

ඉහත තොරතුරු වලට අනුව විෂ්ණුගේ අවතාර 10 න් පහක්ම අසුරයන්ට විරුද්ධව නැගී සිට ඇත. මන්දයත් ගෞතම බුදුන් වහන්සේද පෙලහර පා ගිරි දිවයිනට යකුන් පලවාහැරිය බව කියන බැවිනි.

මෙහිදී සලකා බැලිය යුතු වැදගත්ම කරුණ නම් ගෞතම බුද්ධ අවතාරයයි. දුක නැතිකිරීමේ මග ලෙස නැවත ඉපදීම වලකා, කෙලෙස් නසා අනුපාදිසේස නිර්වාණයට පත් බුදුවරයෙකු, කෙලෙස් නොනැසූ දෙවි කෙනෙකු වශයෙන් තවදුරටත් ලංකාව රකින්නේ කෙසේද? එසේ නම් විෂ්ණු පිරිනිවන් පා ඇත. ලංකාව රකින්නට කෙනෙක් නැත. 10 වන අවතාරය වන කල්කි අවතාරයට පහල වීමට කිසිදු අවකාශයක්ද නැත. බැරි වෙලාවත් එසේ පහල වුවහොත්, සාරාසංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයක් ගෞතම බුදුන් වහන්සේ පිරූ පෙරුමන්ගෙන්ද ඵලක් නැත. මීටත් වඩා විහිළුව, බුදුන් වහන්සේ ලක්දිව සහ බුදු සසුනේ ආරක්ෂාව විශ්ණුට භාර කල බව කීමය. මේ අනුව විෂ්ණු අවතාරයක් වන ගෞතම බුදුන් වහන්සේ ලක්දිවට වැඩම කොට ලක්දිව ආරක්ෂාව විෂ්ණු දෙවියන්ටම භාර දී ඇත. විජය විෂ්ණු අවතාරයක් කරන්න අමතක උනා වත්ද?

මෙම කරුණු සලකා බලන කල පෙනීයන්නේ හින්දු බමුණන් තුල හෙලය විනාශ කිරීමට වූ බලවත් උවමනාව සහ කාලාන්තරයක් ඒ වෙනුවෙන් දියත් කල මෙහෙයුම් නොවේද? මේ සියළු උප්පරවැට්ටි වලට එකම හේතුව අසුරයන්ගේ බල පරාක්‍රමය සහ බමුණන්ගේ ධර්මානුකූල සත්ව ඝාතන වලට යකුන්ගෙන් එල්ල වුණු විරෝධයයි. කාලාන්තරයක් තිස්සේ සැලසුම් සහගතව ඇටවූ උගුලේ වැටුණු, වැටෙමින් සිටින බහුතරයකට අද වනවිට රාවන යනු සල්ලාල අමනුශ්‍යයෙකි, නැතිනම් මිත්‍යා කතාවක එන දුෂ්ඨයෙකි, ලංකාවේ සහ බුදු දහමේ ආරක්ෂක දෙවිනුවර උපුල්වන් දෙවි ඉන්දියාවෙන් පැමිණ යකුන් සංහාරය කල විෂ්ණුය, කුවේණිය යනු අශිෂ්ඨ යකින්නකි, සිංහලයා යනු තිරිසන් සම්භවයක් ඇතිව සිංහයෙකුගෙන් පැවතෙන්නෙ
තවත් මේ සුරංගනා කතා අදහන වෙලාවේ දැන්වත් වැටුණු වලෙන් ගොඩ ඇවිත් ඇත්ත ඉතිහාසය හොයාගෙන ආරක්ෂා කරමුද?

විජය මුහුදු කොල්ලකරුවෙක්‌ද?

මහාවංශයට හා (මහාවංශටීකාව) අනුව ඉන්දියානු කාලිංග වංශික විජය යනු, පීතෘ ඝාතක සිංහබාහු නම් ස්‌වකීය සොයුරියම විවාහ කරගත් රජකුගේ පුත්‍රයෙකි. මහාවංශටීකාව අනුව සවෙනි පරිච්ඡේදයට අනුව විජය කවරෙක්‌ද යනු හොඳින් පෙන්වා දෙයි.

විජයෝ විසමාචාරො ආසි තම්පරිසා පිච
සාහසාකි අනෙකාසි දුස්‌සහානි කාරිම සුතේ - 39 ගාථාව

මෙම ගාථාව අනුව විසමාචාරො ආසි යනු - විකෘති අදහස්‌ ඇත්තෝ යන්නයි. තම්පරිසාපිච යනු - ඔහුගේ පිරිස විකෘති අදහස්‌ ඇත්තෝ යන්නයි. සහසාර්කි යනු - ස්‌ත්‍රී දූෂණ, මංපැහැරීම්, ගම පැහැරීම් වැනි සැහැසිකම් කරන්නෝ යන්නයි. මේ අනුව අපගේ මහාවංශය විජය නමැති දාමරික පවිටු අදම පුද්ගලයා පිළිබඳ පැහැදිලි හැඳින්වීමක්‌ කර ඇත. මහාවංශය හා මහාවංශටීකාව මෙරට ඉතිහාසය මනා ලෙස පෙන්වන ඓතිහාසික වටිනාකමක්‌ ඇති ග්‍රන්ථයක්‌ය.



සම්බජ තරේච දුතියං අහෝසි තතියං පන කුද්ධෝ මහාප්නො අහපුත්තං සතෙහිතෙ ඉති. (40 ගාථාව)

"තමත්ථං පටිවේදයි" යනු එවන් සැහැසිකම් හේතුකොටගෙන මහජනයා උද්ඝෝෂණය කරමින් රජුට සැල කළහ. සඤÆපෙන්වානු තොට විසින් මෙවැනි සැහැසිකම් නොකළ යුතු යන්නයි. මේ අනුව පැහැදිලි වන්නේ මහජනයා ප්‍රතික්‍ෂේප කළ සමාජයට පිළිලයක්‌ වූ පිය අවවාද පවා නොසලකා හැරි විජය පාපිෂ්ඨයකු බව නොවේද?

මහාවංශය නොතිබෙන්නට විජයගේ වර්ගය හෝ වංශයේ පැටිකිරිය අපට සොයාගත නොහැකි වනු ඇත. එබැවින් මහාවංශය පුරාවිද්‍යාත්මක මෙන්ම ඓතිහාසික මූලාශ්‍රයක්‌ ලෙස පරිශීලනය ඉතිහාස ගවේෂකයන්ට අත්‍යාවශ්‍ය වේ. විජය පිළිබඳව මහාවංශයට අනුවම ඉන්දියාවෙන් පිටුවහල් කළ විජය ලංකාවට පැමිණ දහසය වියේ පසුවූ කුවේණි නම් (මහාපාලි කුමරිය) රවටා විවාහකොට ඇය අනාථභාවයට පත්කොට දරුවන් දෙදෙනෙක්‌ ද සමග මහමඟට ඇද දමා තවද ලංකාද්වීපය පාලනය කළ මහාකාල යක්‌ රජු ත්‍රස්‌තවාදී ගරිල්ලා ප්‍රහාරයකින් සිරිසවත්ථු පුරයේදී මරණයට පත්කොට එම රජුගේම රාජකීය ආභරණ පැළඳගෙන තම්මැන්නාවේ සිට පුත්තලම ආශ්‍රිත ප්‍රදේශ යටත්කොට සිටි (අනුරාධපුර සුළු කොටසක්‌ ඇතුළුව) ප්‍රභාකරන් හා සමානව රාජ්‍ය උරුමයක්‌ නොමැති විකෘති මානසිකත්වයකින් හෙබි ආක්‍රමණිකයෙකි. ඔහු මෙරට ආදි රජු ලෙස හඳුන්වාදී ඔහුගෙන් සිංහලයන් පැවත එනවා යෑයි ලංකා ඉතිහාසය උගන්වනු ලැබුවේ එවැනිම ආක්‍රමණික පිරිසක්‌ වූ පෙරදිග රටවල් මංකොල්ලකෑ විජාතික සුදු ජාතිකයන්ය. නමුත් මෙරට රජු පෙලපත (ඇතැම් රජුන් හැර) අතීත හෙළ ජනයා විජය මෙරට ආදිතම රජු සේ කිසිවිටෙකත් මූලාශ්‍ර ග්‍රන්ථවලින් පෙන්වා දී නොමැත.

රොජො ච වරරොජො ච තථා කල්‍යාණකාදුවෙ

උපොසථො ච මන්ධාතා වරකොපවරා දුවේ

මෙම ගාථාවේ තේරුම වනුයේ මහාසම්මත රජුට අනතුරුව ඔහු පුත් රෝජ, රොජගේ පුත් වරරෝජ ආදී රජ පෙලපත මෙරට රජ කළ බවය. එබැවින් වංසතථපපකාසිනී ටීකාවේ 11 පරිච්ඡේදයේ පහත ගාථාව

මහා සම්මතරාස්‌ස වංසජෝ හි මහාමුනි

කල්ලාදිස්‌මිං හි රාජායි මහාසම්මතනාමකෝ

බුදුන් වහන්සේ මහා සම්මත වංශයෙන් උපන් බව සඳහන් කරයි. මහා සම්මත රජුගේ වංශය මහාසම්මත වංශයයි.

වංසතථපපකාසිනියට අනුවම අපට පෙන්වා දිය හැක්‌කේ විජය වැනි ආක්‍රමණිකයකු මෙරට ප්‍රථම රජු ලෙස කිසිවිටෙකත් ඉතිහාසය පිළිගැනීමට ලක්‌ නොවී ඇති බවයි. ඉපැරණි රාවණා පෙළපතට අයත් පුස්‌කොළ ග්‍රන්ථ පරිශීලනයේදී විජය පෙළපතේ පැටිකිරිය හෙළිවේ. යක්‍ෂ ගෝත්‍රයේ ඇදවැටීම සඳහන් රක්‌ඛ ඉලෝතිලෝව පුරාණ පුස්‌තකය අනුව විජය යනු මුහුදු මංකොල්ලකරුවෙකි. ඔහු සහ අනුගාමිකයෝ ඉන්දියානු සාගරයේ වෙළෙඳ නැව් මංකොල්ලකෑමේ යෙදී ඇති අතර, මහාකාල හෙවත් කාලබද්‍ර හෙවත් සතිස්‌කාල රජ විජය ලක්‌දිවට පැමිණෙන විට මෙරට අනුරාධපුර ප්‍රදේශයේ රජුවේ.

උහුදාරක ප්‍රවේණියෙන සතිස්‌කාල රජත බලපතිවී

(උපුටා ගැනීම - පරිගපූර්ණිකාව පුස්‌කොළ ග්‍රන්ථය)

ඉපැරණි රක්‌ඛ ඉලෝවිලෝව පුස්‌කොළ ග්‍රන්ථයකට අනුව ලංකාවේ අනුරාධපුරයේ රජු කාලභද්‍ර වන අතර ලංකාවේ වෙළෙඳ නැව් මංකොල්ලකෑ විජය ඇතුළු ආක්‍රමණිකයන් කුවේණිය හෙවත් මහාපාලි නම් තරුණ රණකාමී සෙම්පතිනියක්‌ යොදවා විජය ඇතුළු 700 ක්‌ අත්අඩංගුවට ගනු ලබයි. බුද්ධ පරිනිර්වානය සිදුවී තිබුණ මේ යුගයේ මොවුන් එළිමහන් සිරකඳවුරක රඳවා තැබූ අතර, විජය සහ කුවේණි (මහාපාලි) හමුවූ පොකුණ අදත් මානෑකන්දේ පුරාවිද්‍යාඥයන්ගේ අවධානයට ලක්‌නොවී විනාශ වෙමින් පවතී. මේ පොකුණ දැනට හඳුනා නැති රිටිගල පොකුණට වඩා විශාලත්වයෙන් වැඩිය. මෙම පොකුණ පිහිටි භූමිය රාවණා යුගයෙන් පසු නීලගිරිය ලෙස වරිගපූරණිකාවේ සඳහන්වේ. නිලගිරිදේශය (මානෑව කඳුවැටිය) උපුටා ගැනීම යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන්ගේ අප්‍රකට තොරතුරු - ත්‍රිපිඨවේදී මානෑවේ විමලරතන හිමි,

කුවේණිය රවටාගත් විජය සිරිසවස්‌ථපුරයේදී කුවේණියගේ ද සහයෙන් කලාභද්‍රද මැරූ බව මහාවංශය තහවුරු කරයි. යම් යම් තොරතුරු එකඟවිය නොහැකි වුවත් විජයගෙන් සිදුවූ ආක්‍රමණයේදී යක්‍ෂ වංශයට බරපතල හානි සිදුවී ඇති බවට අපගේ පර්යේෂණ තුළින් තහවුරු වී ඇත. එබැවින් විජය යනු ලංකාවේ පාලනයට කිසිදු උරුමයක්‌ නොමැති පරදෙස්‌ ආක්‍රමණිකයෝ බව නොපැළිගැනීම ජාතියේ අවාසනාවකි. විජය පැමිණීමට ප්‍රථම මෙරට ම්ලේච්ඡ, වනචාරී, ගෝත්‍රික ජනයා විසූ බවට ප්‍රචාරය කරන ලද්දේ දකුණු ඉන්දියානු ආක්‍රමණිකයන්ගේ මතවාද හිස්‌ මුදුනින් පිළිගත් ඇතැම් වංශ කථාකරුවන්ය. නමුත් විජය පැමිණීමට ප්‍රථම මෙරට උද්‍යාන, ප්‍රාසාද (දැවැන්ත මාළිගා), අක්‌ෂරක්‍රම, යානා තාක්‍ෂණ සහ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර, හෙළ සංස්‌කෘතිකාංග පැවැති බවට අප්‍රමාණ සාක්‍ෂි ඇත. රාවණ යුගයේ මහමෙවුනා උයන, මහාමේඝ වන උයන ලෙස හඳුන්වා ඇති අතර, එයට හේතුව වන්නේ රාවණාගේ දෙටුපුත් මේඝ නාද (උපේන්ද්‍රමිණික ලෙස රක්‌ඛ විජලකාව පුස්‌කොළ ග්‍රන්ථයක සඳහන් වේ.) මොහු උත්පත්තිය ලැබුවේ මෙම අලංකාර උද්‍යානයේය. එබැවින් මෙය මේඝ වනය නම් විය. මෙහි පිහිටා තිබූ කාල ප්‍රාසාදය විජය පැමිණෙන විට මෙරට පාලකයකු වූ මහාකාල යක්‌ රජුගේ මාළිගාව පිහිටියේ ද මෙම භූමියේය. එA බව මහාවංශයේ කාල ප්‍රාසාදයක්‌ ගැන හා මේඝ වනයක්‌ ගැන ලියවී ඇති ගාථාවන්ගෙන්ම පැහැදිලිවේ.

තවද මහින්දාගමනය සිදුවන විට ශ්‍රී ලංකාවේ ගොඩනැඟිලි පැවැති බවට පැහැදිලි සාධක මහාවංශයෙන්ම පෙන්වා දිය හැක.

තං නන්දනා දක්ණේය නයං ථෙරං රථෙසහෝ

ඹහාමේඝවනුයHdනං පාචිනද්වාරකං නයි

තත්ථ රාජඝරේ රම්මේ මඤ්චපීඨානි සාධුකං

(උපුටා ගැනීම - මහාවංශය 15 පරි. 11 ගාථාව)

මහාමේඝ වනය හා මෙම රාජ ගෘහය පිළිබඳ ලිත සාධක මහාවංශයේම තිබීම ඉතිමහාසගවේශකයන්ට දේවානම් පියතිස්‌ස රජ යුගයේ ගොඩනැඟිsලි තිබූ බවට හා මේඝ වනය ලෙස හැඳින්වීම පිළිබඳ පැහැදිලි සාධකයකි.

මිහිඳු මහරහතන් වහන්සේට වාසස්‌ථානයක්‌ ලෙස මුලින්ම ලබාදී ඇත්තේ ද මෙම රමණීය රාජගෘහය වීම ආශ්චර්ය ජනකය. මහාවංශය 15 පරි. 11, 13 ගාථාවන් අධ්‍යයනයෙන් මෙම තොරතුරු ලබාගත හැක.)

එබැවින් මිහිඳු මා හිමියන් මෙරටට පැමිණෙද්දී ද ගොඩනැඟිලි නොපැවතියේ යෑයි පුහු තර්ක මතු කිරීමට විජය පරපුරට නොහැකි වනු ඇත. මෙරට ආක්‍රමණික වූ විජය විසින් ඝාතනය කළ මහාකාල (කාලභද්‍ර රජු) පසුකාලීනව කාල ප්‍රාසාදය පිහිටි වර්තමාන ජයශ්‍රීමහා බෝධි වහන්සේ ද පිහිටා ඇති මෙම භූමියේ කළු බණ්‌ඩාර දේවතාවා ලෙස වන්දනා මානයට ලක්‌වීම මොනතරම් ආශ්චර්යජනකද? එබැවින් ඉරුගල් බණ්‌ඩාර (රවි ශෛලාස පරපුර) කාලභද්‍ර යක්‌ රජු මරණින් පසු නෑයකුන් පිදීමේ සම්ප්‍රදාය අනුව යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් විසින් ජයශ්‍රීමහා බෝධි ආරක්‍ෂක දේවතාවා ලෙස ගෞරවාදරයට පත්කර ඇත. නමුත් අවාසනාවකට කළු බණ්‌ඩාර දේවතාවා එළාර රජු යෑයි පවසමින් ඉතිහාසය නොදත් ලිපිකරුවන් විසින් සමාජයට හඳුන්වාදීම කෙතරම් අවාසනාවක්‌ද?

ජාතිය පාවාදීමක යෙදුණු ලාබාල වියේ පසුවූ කුවේණිය හෙවත් මහාපාලිය අවසානයේ අත්කරගත් ඉරණම ද යකුන් දෙස්‌ තැබූ යක්‌දෙස්‌සාගල පුවතින් තහවුරුවේ. වර්තමාන කුරුණෑගල, විල්බාව ග්‍රාමයේ විලබාව රජමහා විහාරයේ පත්තිනි දේවාලය පිහිටා ඇති ගල්කුළු අසලදී කුවේණියගේ දිව කපා එක්‌ අතුල් පහරින් මරණයට පත් කළ ප්‍රතාපවත් යක්‌ පරපුරේ නරපතීහු විජයගේ දරුවන් පවා ජාතියට වැද්ද නොගත්හ. ජීවහත්ථ, දිසාලා ලෙස හඳුන්වන විජයට හා කුවේණියට දාව ඉපදුණු දරුවන් සමාජයට වැද්ද නොගත් යක්‍ෂ වංශය ඔවුන් සබරගිරි දේශයට පලවා හැරියහ. ඉන් පුලින්දයන් හෙවත් වැදි ජනයා ඇතිවූ අතර, විජාතික ලේ උරුම වැදි ජනයාගෙන් සිංහලයන් පැවත එනවා යෑයි පුහුතර්ක ඉදිරිපත් කරන්නන්ට ද බටහිර ඉතිහාසය මත ඉදිරිපත් කරන්නට ද දිය හැකි පිළිතුර වන්නේ නොදියුණු වැද්දන්ගෙන් හෙළ ජාතිය නොපැවතුණු බවය. නමුත් වැදි ජනයා ඔවුන්ගේ මුතුන්මිත්තන් රන් ආභරණ පැළඳි, ප්‍රාසාදයන්හි ජීවත්වූ දියුණු ජාතියක්‌ බව පෙන්වා දෙයි. එයට හේතුව වනුයේ කුවේණිය පාර්ශ්වයෙන් ජීවහත්ත, දිසාලාට ලැබුණු යක්‍ෂ ලේ උරුමය නිසාය. ඔවුන් මුතුන් මිත්තන් පිදීම (මළවුන් පිදීම) නෑ යකුන් පිදීම, බුදු දහම වැළඳ ගැනීම, යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන්ගෙන් ලැබුණු ආභාෂය තුළින් අද දක්‌වාම කරගෙන යනු ලබයි.

බටහිර ඉතිහාසකරුවන් මෙරට හෙළ ජන සමාජය වැද්දන්ගෙන් හා විජයගෙන් පැවත එනවා යෑයි මෙරට අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුළට එAත්තු ගන්වා ඇත. නමුත් ශ්‍රී රාවණා පරපුර කිසිවිටෙකත් මෙවැනි ඉතිහාසයකට පැවැත්මක්‌ ලබා නොදෙනු ඇත. මුනිදාස කුමාරතුංගයන්, අරිසෙන් අහුබුදු සූරීන් ඉදිරිපත් කළ මත අනාගතයේ මොහොන්දේජාරෝ හරප්පා, සුමේරියානු, මෙක්‌සිකෝ, මායා ශිෂ්ටාචාර ඉතිහාසය මතුවීමත් වැළලී ගිය ශ්‍රී රාවණ ඉතිහාසය හා හෙළ යුගය මතුවීම ද කිසිවෙකුටත් නොවැළැක්‌විය නොහැක.

වැද්දනගේ නිජබිම (විශ්ලේෂණාත්මක අධ්‍යයනයක්‌)


සීගිරිය ද ප්‍රාග් බෞද්ධ ශ්‍රී ලංකාවේ යක්‍ෂයන් හා සබැඳි ස්‌ථානයක්‌ වන්නට ඇතැයි මහාචාර්ය එච්.ටී. බස්‌නායක අනුමාණ කරයි. සීගිරි සිතුවම් වලින් නිරූපණය වන්නේ යක්‍ෂ කන්‍යාවන් බව වටද්දර ඥාණිස්‌සර හිමියන්ගේ අදහසයි. වෙස්‌සගිරියේ ඇති සීගිරි අප්සරාවන්ට සමාන අප්සරා රූපය නාග කන්‍යාවක්‌ බවට මතයක්‌ ඇත. සීගිරියට ආසන්න ගම් නියම්ගම්වල අතීතයේදී පදිංචි වී සිටියේ ආදිවාසී යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් බවත්, "වැද්දගේ හේන", "වැද්දිගේ වත්ත", "වැදියාය" වැනි නම් තිබෙන ඉඩම් සීගිරිය අවට බහුලව තිබෙන බවත්, වැදි නාමයෙන් වත්මන් ජනතාව හඳුන්වන්නේ ආදිවාසි යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයන් මිස වෙනත් පිරිසක්‌ නොවන බවත්, ආචාර්ය මිරැන්ඩෝ ඔබේසේකර අදහස්‌ කරයි. (ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික උරුමය - පිටුව, 56) එසේම රාවණා රජු යක්‍ෂ හා රාක්‍ෂ යන ගෝත්‍ර දෙකටම නෑ සබඳතාවක්‌ ඇති රජකෙනකු ලෙස සැලකේ.

(රාවණෝ ලංකාධිපති( සාගර මලය තීරා දවතීයයි පෞශපික රථ මාරුයිහ සපිරිවාරො යත්‍ර භගවත් තත්‍රජගාම - ලංකාවතාර සූත්‍රය) රාවණා රජු කෝණාගම බුදුන්ගේ කාලයේ රජ කළ බව ශ්‍රී ලංකාධිපති වර්ණාවේ සඳහන්වේ. රාජාවලියේ සඳහන් පරිදි බුද්ධ වර්ෂයට පෙර 1844 දී රාවණා රජු ශ්‍රී ලංකාද්වීපය පාලනය කර තිබේ. රාවණා ගේ පරපුර පිළිබඳ ආචාර්ය මිරැන්ඩෝ ඔබේසේකර ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික උරුමය නම් ග්‍රන්ථයේ දීර්ඝ විස්‌තරයක්‌ සඳහන් කර ඇත. එහි සඳහන් පරිදි "රාවණා රජතුමා යක්‍ෂ ගෝත්‍රිකයෙක්‌ ලෙස ඉතිහාසයෙහි සඳහන් වුවත් ඔහු දේව, යක්‍ෂ ගෝත්‍ර සංයෝගයකින් බිහි වූ අනාදිමත් පරපුරකින් පැවතෙන වීර පුරුෂයෙකි. අසුර ගෝත්‍රිකයන් ද, යක්‍ෂයන් ලෙස ඈත අතීතයේ හැඳින් වූ අතර රක්‍ෂස යනුවෙන් හඳුන්වා තිබෙන්නේ අසුරයන්ගේ නොයෙකුත් යක්‍ෂයන්ගේ නිලමක්‌කාර රදළ පැලෑන්තිය බැව් විශ්වාස කළ හැකිය. රාක්‍ෂයන් තුන් වර්ගයකි. 1. අර්ධ දිව්‍යමය, 2. අසුර, 3, භූත ගණය යනුවෙනි. රාවණා රජතුමා යුද්ධ ශිල්පීන් අතර අති දක්‍ෂ යුද ශිල්පියෙකි. වෛද්‍යවරුන් අතර වෛද්‍ය විශේෂඥයකි. ජ්‍යෙතිෂ ශාස්‌ත්‍රයන් අතර සෘෂිවරයකි. රාජ්‍ය පාලකයන් අතර උත්තරීතර රාජ්‍ය පාලකයෙකි. සංගීතඥයන් අතර සංගීත විශාරදයෙකි. සකල කලා වේදියෙක්‌ වූ එතුමා නැටුමත්, සංගීතයත් එකසේ ප්‍රගුණ කර තිබුණ කලාකරුවෙකි. රාවණා රජුගේ සොහොන පිහිටා ඇත්තේ බොල්තුඹේ දේවාලය ආසන්නයේ බවට ජනප්‍රවාදයක්‌ පවතී. රාවණා විභීෂණ, ඉන්ද්‍රජිත් ආදී ලාංකික රජවරු කාශ්මීරය යටත් කරගෙන රජකම් කළ බැව් රාජතරංගනීය කියයි. (රාජතරංගනී රාමායන සංක්‍ෂිප්ත පිටු 180)

වාල්මීකිගේ රාමායණයෙහි සඳහන් පරිදි රාවණා යුගයේ මෙරට හැඳින්වීම සඳහා යොදාගෙන තිබෙන්නේ ලංකාපුර යන නාමයයි. රාවණා සිද්ධිය කකුසඳ බුදුන්ට පෙර සිදුවූවක්‌ යෑයි ශ්‍රී ලංකාද්වීපයේ කඩඉම් පොතේ දක්‌වා තිබීම වැදගත්ය. මහාවංසයේ හා දීපවංසයේ ලංකාව පිළිබඳ ප්‍රවෘත්ති වශයෙන් මුලින්ම දක්‌වා තිබෙන්නේ සිව් බුදුවරුන්ගේ පැමිණීමය. රාවණා රජු ලංකාවේ රජකම් කළේ සිව් බුදුවරුන්ගේ පළමුවැන්නා වූ කකුසඳ බුදුන් වහන්සේටත් පෙර යෑයි කඩඉම්පොතේ සඳහන් ය. යුග හතරෙන් එක්‌ යුගයක රාවණා රජු වාසය කළ බව ශ්‍රී ලංකාද්වීපයේ කඩඉම්පොතේ ආරම්භයේදීම සඳහන් කර තිබේ. කුරුණෑගල විස්‌තරයේ දැක්‌වෙන්නේ කාශ්‍යප බුදුන් කල රාවණා රජු විසූ බවයි.

රාවණා යුද්ධය ගෞතම බුදුන් බුදුවීමට වර්ෂ 1844 කට පෙර සිදුවී යෑයි රාජාවලිය පවසයි. ශ්‍රී ලංකද්වීපයේ කඩඉම්පොතේ රාවණා වෘතාන්තය මෙසේ විස්‌තර කර තිබේ. "මෙසේ තමන් සිල් රක්‍ෂා කළ පිනෙන් දෙවියන් ගෙන් ලත් වරමින් දස හිස්‌ව රාවණායෑයි ප්‍රසිද්ධව මෙර සතරමුන සතර මහාද්වීපය හා දෙවිලොව, නාලොව, අසුරලොව, ගරුඬලොව, බඹලොව ආදී සමතැන්වලට අධර්මයෙන් චක්‍රවර්තිති රජකරන රාවණා නම් ර-ජුරුවෝ ශ්‍රී ලංකාපුරයයි නුවරක්‌ කරවා මේ ලෝකයෙහි ඇති යම් සියලු රත්න සමෘද්ධි කොට උයන්, පොකුණු, පතැස්‌ පුෂ්පාරාම, පලාරාම, පවුරු පදනම්, අට්‌ටාල වෙට්‌ටාලමින්, අගලින් සෘද්ධිමත්ව, ඇත්, අස්‌, රථ, වාහන, මාලිගා, මණ්‌ඩප ආදී වූ සියලු සැපතින් යුක්‌තව, චක්‍රවර්තිතිව එක්‌ සියක්‌ රජුන් හා සමග රජ කරන රාවණා නම් රජ හු නිසා සීතා නම් අග්‍රදේවීන් සිර කොට කරන අධර්මය නිසා රාම නම් රජු විසින් රාවණා යුද කොට මරවා ඔහුගේ නුවර හා රට භාගයක්‌ මුහුදට ගිලී ගොස්‌ ඉතිරි වූ ලක්‌දිව රාම නම් රජුන් විසින් විභීෂණයන් අරක්‌ගෙන පවත්වායි කියා සලස්‌වන ලද මේ ශ්‍රී ලංකාව දෙවරක්‌ රාවණා අධර්මිෂ්ට කළ හෙයින් අනාථ විය.

ඉතිරිව තිබූ ශ්‍රී ලංකාද්වීපය කකුසඳ, කෝනාගමන, කාශ්‍යප යන තුන් බුදුන් කළ වෙන වෙනම නාම ගෝත්‍ර වෙයි." මෙම ඡේදයේ ලක්‌දිව, ශ්‍රී ලංකාද්වීපය යන නම් වලින් හඳුන්වා තිබෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාව බවත්, රාවණා රජු කකුසඳ බුදුන්ගේ කාලයේ රජ කළ බවත් පැහැදිලි වෙයි. රාවණා රජුගේ කාලයේ ලංකාවේ විසූ ජනයාට අසුර යන්න මෙන් ම රක්‍ෂස යන්න ව්‍යවහාර වූ බව රාමායණයම සාක්‍ෂි දෙයි. රාවණා රාජධානිය පිහිටියේ දෙතනගලට ආසන්න සබරගමු කඳු වළල්ලේ බවට මතයක්‌ ද ඇත. රාවණා රජු යක්‌ෂ, රාක්‌ෂ, අසුර, නාග, දේව ගෝත්‍රිකයන්ට නෑ සබඳකම් තිබුණු බව කියයි. රාවණ රජතුමා රාමා අතින් ජීවිතක්‍ෂයට පත් වූයේ ක්‍රි.පූ. 2387 දී යෑයි රාජාවලියේ සඳහන් වේ. රාම රාවණා යුද්ධයට අදාළ බොහෝ ස්‌ථාන නාම ඇත්තේ සබරගමු කඳු කලාපය තුළය. රාවණා කපොල්ල, රාවණාගොඩ, රාවණා ඇල්ල, සීතාගල, සීතාඑළිය, රස්‌සගල, රක්‍ෂ හෙළ, රාක්‍ෂවත්ත, මහයක්‌ෂවත්ත එයට නිදසුන්ය. වාල්මිකිගේ රාමායණයෙහි සඳහන් පරිදි සීතා දේවිය සිරකර තබන ලද්දේ ලංකා නමැති රටක ය. එහි ලංකාපුරය නමින් සඳහන් කර තිබෙන්නේ මහේන්ද්‍රගිරි දිවයිනේ ප්‍රධන නගරයකි. ගිරිනුවර, ගිරි මණ්‌ඩල, ගිරිදනව්ව, ගිරිරට යනුවෙන් හඳුන්වා ඇත්තේ සබරගමුවේ කඳු කලාපයයි. නැතහොත් අතීත මලය රටයි.

උදාගිර යනු සමන්ගිරයි. මේ අනුව යක්‍ෂයන්ගේ මුල්වාස භූමිය සමන්ගිර හෙවත් ගිරි මණ්‌ඩලය යනුවෙන් හැඳින් වූ රටට අයත් සබරගමුවයි. සබරගමුවේ ආදිවාසීන් යක්‍ෂ ගෝත්‍රකයන් වන අතර වාසය කර ඇත්තේ ගිරි දුර්ග හා වන දුර්ග වලයි. යක්‍ෂයන් පුලින්දයන් වශයෙන් මහාවංස කතුවරයා අර්ථ දක්‌වා ඇති බව පෙනේ. කෞටිල්‍යගේ අර්ථශාස්‌ත්‍රයේ සඳහන් පරිදි අලුත් ජනපද පිහිටුවීමේදී වාගුරික, සබර, පුලින්ද, චන්ඩාල වැනි ආදිවාසී ගෝත්‍රකයන්ට එහි අභ්‍යන්තර ආරක්‍ෂාව පවරනු ලැබීය. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ සබර හා පුලින්ද යනු එකම ගෝත්‍රික පිරිසක්‌ නොවන බවයි. සංස්‌කෘතයෙන් සබර හා පාලියෙන් ශබර යනුවෙන් සඳහන් වන්නේ පුලින්දයන් හැඳින්වීම සඳහා යොදා ගත් පර්යාය පද දෙකකි.

දේවවංශියනැයි හැඳින්වෙන ගෝත්‍රික කැළක්‌ අදටත් ලංකාවේ ඇත. දෙවිවරුන් ඇදහීම ඔවුන්ගේ ආගම වූ නිසා යක්‍ෂ, රාක්‍ෂ, නාග ආදී ආගම් අදහනවුන්ගෙන් පැවත එන්නවුන් බව වෙසෙසා දැක්‌වීමෙහිදී ඔවුන් දේවවංශික නමින් හැඳින් වූයේ යෑයි සිතිය හැකිය. යකුන් වැහීම, යකුන් නැටීම, යකුන්ට දොළ පිදේනි දීම, යකුන් පලවා හැරීම අදටත් ලංකාවේ ප්‍රචලිතය. කළු යක්‌ෂ, තොට යක්‍ෂ, රීරි යක්‍ෂ, මහසෝන් යක්‍ෂ ආදී වශයෙන් දහ අට සන්නි පාලි වලට අයත් යක්‍ෂ සමූහයක්‌ අතීතයේ සිට ප්‍රකටය. යක්‍ෂ ආගම ඇදහීම ප්‍රාග් බෞද්ධ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රකටව පැවති ආගමකි. යක්‍ෂ ආගම ඇදහූ අය යක්‍ෂ නමින් ප්‍රකට වූයේ යෑයි සිතිය හැකිය. නාග ගෝත්‍රිකයන්ගෙන් පැවත එන්නවුන් හැටියට තුමූ ම හඳුන්වන පිරිසක්‌ අදත් වැදි ජනයා අතර ඇත. ගල්ඔය ගොවි ජනපදය අසල "පාදාගොඩ" ගම නාග ගෝත්‍රිකයන්ගෙන් පැවත එන්නන්ගේ වාසස්‌ථානයකි.

මණිඅක්‌ත, චූලෝදර, මහෝදර යෑයි නා රජවරු තිදෙනෙක්‌ ගැන ඉතිහාසයේ සඳහන්ය. එයින් මණිඅක්‌ත නයිඳු උතුරු පළාතේ රජුය. චූලෝදර කැලණියේ රජුය. මහෝදර නැගෙනහිර පළාතට රජුය. මහෝදර රජු විසූ රාජධානිය දැන් පාදාගොඩ නමින් හැඳින්වෙයි. (බළන්ගොඩ යුගය බළන්ගොඩ නන්ද හිමිත පිටුව 08) මේ තොරතුරු වලින් පැහැදිලි වන්නේ ආදිවාසී ස්‌වදේශිකයන් වූ යක්‍ෂ, රාක්‍ෂ, අසුර, නාග, දේව ගෝත්‍රිකයන්ගෙන් වැද්දන් පැවත එන නිසා වැද්දෝ යකුන් හා දෙවියන් අදහන බව පැහැදිලි කරුණකි.

අභ්‍යන්තර ආරක්‍ෂාවත් කඩඉම් රැකීමත් වැද්දන්ට පැවරී තිබූ මාතලේ කඩඉම්පොතේ සඳහන් වන බව කඩඉම්පොත විමර්ශනයට ලක්‌ කළ ආචාර්ය එච්. ඒ. පී. අභයවර්ධන මහතා පෙන්වා දෙයි. ඇතිපොළ දිසාව ත්‍රිමංගලා කොටුව ඇරවීමෙන් දැක්‌ වූ වික්‍රමය ගොඩපොළ විජයපාල රජතුමාට සැල කළ විට මාතලේ දිසාවට එවක අයත්ව තිබූ ප්‍රදේශය ප්‍රමාණවත් නොවන බව දැනගත් රජතුමා උතුරු දිසාවේ සිට පූර්ව දිසාවට රට මොකක්‌දැයි කියා විමසීය. ඔහුට ලැබුණු පිළිතුර වූයේ "වැදිරට" යන්නයි. උතුරු දිසාවේ සිටි වැදිජන කොටස්‌ ගැන සඳහන් කරන මාතලේ කඩඉම්පොතේ "වැද්දන්ගෙන් පැවත එන්නොත්" එක්‌තරා පිරිසක්‌ හඳුන්වා ඇත. ඊට පෙර එකල සිටි වැදි ප්‍රධානීන් කිහිප දෙනෙක්‌ සහ ඔවුන් පදිංචි ප්‍රදේශ සමග කඩඉම් රැක සිටි ප්‍රදේශ දක්‌වා ඇති බව සඳහන් විය.

අදත් පවතින රාවන් යුගයේ ඇරඹූ සූර්ය මංගල්‍යය



අප්‍රේල් 13-14 දිනවලට අද‍ටත් අපි උත්කර්ෂවත් ලෙස අලුත් අවුරුද්ද කියලා සමරන්නෙ සූර්‍යා මීන රාශියෙන් මේශ රාෂියට සංක්‍රමණය වීමයි. සිව් හෙළයට සූර්යා මුදුන් වන මේ දින සූර්ය වන්දනයට සුදුසු බව තෝරා ගත්තේ පුලස්ථි ඍෂිවරයා බව ‘සූර්‍ය නමස්කාරය’ නම් පැරණි පුස්කොලපොතේ සදහන්ය. 
රාම රාවන සටනින් පසු ලංකාව තුල හින්දු බලපෑම් ඇති වූවා සේම හින්දු චාරිත්‍ර වලට සූර්ය නමස්කාරය එක්වුණා මිස එය ඉන්දියාවෙන් අප රටට ආනයනය කල සංස්කෘතික අංගයක් නොවේ. ග්‍රීසිය, රෝමය ආදී රටවලටද සූර්ය වන්දනය පැතිර යාම තුලින් එම රටවල් ලංකාව සමග සබදතා පැවැත්වූ බව තහවුරු වේ. 
එදා ලක්දිව විසූ සිව් මහා ගෝත්‍ර වල හෙලයන් එකම දිනක, එකම නැකතට, එකම දිශාවක් බලා සූර්‍ය වන්දනයේ යෙදුණු අතර, වසර 5000 කට පසුව අදත් ලක්දිව වෙසෙන හෙලයන් බුදු දහම හා සබැදි මෙම හෙළ සිරිත් විරිත් බැති බරව ඉටුකරති. එවන් වූ සාඩම්බර සංස්කෘතියක් මෙතරම් කලක් අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙනයන තවත් රටක්, ජාතියක් තියේද?

විජයාගමනය මිථ්‍යාවක්‌ද?

                                                                           



අප රටේ පාසල්වල සහ විශ්වවිද්‍යාලයන්හි උගන්වන ඉතිහාසයේ කරුණු රැසක්‌ ගැන නැවත විමසා බලා තීරණයකට එළඹීම අවශ්‍ය බවට ආචාර්ය සූරිය ගුණසේකර මහතා යෝජනාවක්‌ ඉදිරිපත් කර ඇත.
(1) බුදුන් පිරිනිවි ක්‍රි. පූ. 543 දී ලංකාවට ගොඩබට විජය හා හත්සියයක්‌ පිරිසගෙන් සිංහල ජාතිය ඇරඹුණු බව සහ
(2) කුවේණි කුමරිය විජයට දාව ලද දරුවන් දෙදෙනාගෙන් පුලින්දයන් පැවත එන බව
යනු එම කාරණාවෝ වෙති. ඒ මහතා විසින් මෙම යෝජනාව ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ "මේ සිංහලයන්ගේ දේශයයි" යන හිසින් 2009 මැයි මස 20 දින දිවයින බදාදා අතිරේකයට ලියන ලද ලිපිය මගිනි. ලිපියේ මාතෘකාව ගැන සලකා බලන විට එයින් ප්‍රකාශිත අදහස පිළිබඳ කිසිදු විවාදයක්‌ පැන නොනගින නමුත්, ලිපියේ අන්තර්ගතය තුළ ලංකා රාජ්‍යයේ සිංහලයන්ගේ වාසය කිරීම විජයාගමනයට පෙර පටන් සිදුවූ බවත්, ඒ නිසා විජයගෙන් සිංහලයන් ඇතිවීම ප්‍රතික්‍ෂේප වන බවත් පවසා තිබීම නිසා දීපවංශය හා මහාවංසය අභියෝගයට ලක්‌ වන බැවින් ඒ පිළිබඳව විමසා බැලීමේ අවශ්‍යතාවක්‌ පැන නගී.
මීට වසර දෙකකට පමණ පෙර සූරිය ගුණසේකර මහතා තම "ලංකා ඉතිහාසයේ හෙළ යුගය" ග්‍රන්ථයේ 113 පිටුවේ විජයාගමනය හා සිංහල ජාතිය පිළිබඳ කර ඇත්තේ පහත සඳහන් ප්‍රකාශයකි.
"හෙළ යන හෙළ වචනයේ සංස්‌කෘත පරිවර්තනය සිංහල වේ. මේ අනුව සිංහල යනු සංස්‌කෘත වචනයකි. සිංහල යනු සිව්+හෙළ යන වචන දෙක සන්ධිවී සෑදුණු බව තවත් අය පවසති. එය තරමක මුළාවකි. ඊට හේතුව නම් හෙළ යුගයේ දී පවා ඔවුන් යක්‌, රකුස්‌, නා, දේව යන ප්‍රධාන කොටස්‌ 4 කින් යුක්‌ත වීමය. නමුත් විජයාගමනයට පෙර සිංහල යනුවෙන් භාවිතයක්‌ නොවීය."
එදා එසේ කී ගුණසේකර මහතා වසර දෙකකට පසුව දැන් පවසන්නේ ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහසකි. එනම් විජයගෙන් සිංහලයන් ඇතිවීම ප්‍රතික්‍ෂේප වන බවය. යම් කාරණයක්‌ පිළිබඳ නව පර්යේෂණ මගින් අලුතින් සාක්‍ෂි සොයා ගත් විට විද්වතුන්ගේ මුල් අදහස්‌ වෙනස්‌වීම බලාපොරොත්තු විය හැකි දෙයකි. නමුත් සිංහල ජාතියේ ආරම්භය පිළිබඳ කලින් ප්‍රකාශ කළ දෙයට ඉඳුරාම පටහැනි අලුත් නිගමනයකට එළඹීමට තරම් ප්‍රමාණවත් සාක්‍ෂි එතුමාට ලැබී තිබේද යන්න විමසා බැලීම මෙම ලිපියේ අරමුණ වේ.
සූරිය ගුණසේකර මහතාගේ ලිපියෙන් පෙනෙන පරිදි එතුමා තුළ මෙම නව අදහස පහළවී ඇත්තේ කාරණා දෙකක්‌ නිසාය. පළමුවැන්න, ලෝක බැංකුවේ සභාපති මැක්‌නමාරා මහතා විසින් කරන ලදැයි කියන ප්‍රකාශයකි. අනෙක එතුමාට මෑතකදී "මහාභාරත" මහා කාව්‍යයේ මුල්ම ඉංගී්‍රසි පරිවර්තනයක්‌ කියන්නට ලැබී එහි කීප පළක "සිංහල" යන වචනය යෙදී තිබෙනු දකින්නට ලැබීමය.
මුල් කාරණය ගැන සඳහන් කරන ගුණසේකර මහතා "මනුෂ්‍යයන් මුල් වරට මෙරට පදිංචි වී වසර 383 ක්‌ ගතවූ පසු දුටුගැමුණු රජතුමා රුවන්වැලි මහ සෑය කළ බව අනුරාධපුර දිසාපති විසින් කී විට ලෝක බැංකුවේ සභාපති මැක්‌නමාරා පැවසුවේ අඩුම තරමින් වසර 1000 ක්‌ හෝ ගත නොවී එවැනි කාර්යයක්‌ කළ නොහැකි බව" යෑයි සඳහන් කර ඇත. "මනුෂ්‍යයන් මුල් වරට මෙරට පදිංචි වී" යන පාඨයෙන් අදහස්‌ වන්නේ පිටතින් පැමිණි පිරිසක්‌ මුලින්ම මෙහි පදිංචිවීම බව අප විසින් තේරුම් ගත යුතුව ඇත. ලංකා පොළොවෙන්ම ජනනය වූ මනුෂ්‍ය පිරිසකට "පදිංචිවීම" පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක්‌ පැන නොනගින හෙයිනි. ඒ අනුව දිසාපතිවරයා අදහස්‌ කර ඇත්තේ විජයාගමනය විය හැකිය. මැක්‌නමාරා මහතාගේ ප්‍රකාශයෙන් අදහස්‌ කර ඇත්තේ එවැනි පිරිසකට වසර 1000 ක්‌ පමණ ගත වන තුරු රුවන්වැලිසෑ කර්මාන්තය වැනි කාර්යයක්‌ නිම කිරීමට නොහැකි බවද? නැතහොත් වසර 383 කට පසුව එවැන්නක්‌ කිරීම විශ්මයජනක බව වක්‍රොක්‌තියෙන් ප්‍රකාශ කළ බව දැයි හරිහැටි නොදනිමු. සූරිය ගුණසේකර මහතා තේරුම් ගෙන ඇත්තේ පළමුවැන්න බව පෙනේ.
කෙසේ වෙතත් මැක්‌නමාරා මහතාගේ දේශනය දිසාපතිවරයාගේ කතාවට පසුව යෙදෙන්නට ඇති නිසා එම ප්‍රකාශයට පිළිතුරක්‌ දීමට දිසාපතිවරයාට අවස්‌ථාව නොලැබෙන්නට ඇත. එසේ ලැබුණා නම් දිසාපතිවරයා විසින් කිවයුතුව තිබුණේ වර්ෂ 1492 දී කොළොම්බස්‌ විසින් මුල් වරට සොයා දැනගැනීමෙන් පසු 1565 දී මුල්ම ස්‌පාඤ්ඤ ජනපදයත් 1733 දී අවසන් ඉංගී්‍රසි හමුදා ජනපදයත් පිහිටුවා 1776 දී නිදහස්‌ රාජ්‍යයක්‌ බවට පත්වූ අමෙරිකාවට වසර 165 ක්‌ තරම් කෙටි කාලයකදී ජපානයට පරමාණු බෝම්බ හෙළා ලෝක සංග්‍රාමයෙන් බ්‍රිතාන්‍යයට ජය ලබා දීමට තරම් ප්‍රබල රාජ්‍යයක්‌ වීමට හැකි වූයේ නම් ලක්‌දිව ආර්ය ජනපද පිහිටුවූ සිංහල සංක්‍රමණිකයන්ට වසර 383 කට පසුව රුවන්වැලි සෑය ඉදිකිරීමට නොහැකි වන්නේ කුමක්‌ නිසා ද යන්නය.
විජයාගමනයට පෙර සිටම ලංකාවේ සිංහලයන් සිටි බව ඔප්පු කිරීම සඳහා ගුණසේකර මහතා සාක්‌ෂි වශයෙන් ඊළඟට ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ රාමායනය සහ මහාභාරතය යන භාරතීය මහා කාව්‍ය දෙකෙහි ලංකාව හා සිංහලයන් පිළිබඳ කර ඇති යම් යම් සටහන්ය. ඒ පිළිබඳ ගුණසේකර මහතා මෙසේ සඳහන් කරයි.
"භාරතයේ සම්භාවනීය මහා කාව්‍යයන් දෙක වන මහා භාරතය හා රාමායණය යන කෘතීන් දෙකෙහිම ලංකාව ගැන සඳහන් වේ. රාමායණයෙහි ලංකාපුරයේ රාවණ රජු ගැන ද මහා භාරතයේ ලංකා රාජ්‍යයේ සිංහලයන් ගැන ද සඳහන්ය."
ගුණසේකර මහතා එසේ සඳහන් කර ඇතත් එම මහා කාව්‍ය කියවා ඇති අතීත සහ නූතන වෙනත් කිසිදු පඬිවරයකු විසින් එම ග්‍රන්ථයන්හි සඳහන් තොරතුරු අප රටේ ඉතිහාසය නිශ්චය කිරීම සඳහා සාක්‍ෂි වශයෙන් සලකා නැත. විශේෂයෙන්ම සිංහල ජාතියේ ඉතිහාසය පිළිබඳ මුලාශ්‍රය ග්‍රන්ථයක්‌ ලෙස රාමායණයේ කිසිදු වටිනාකමක්‌ නොමැත්තේ එහි සිංහලයන් පිළිබඳ කිසිවක්‌ සඳහන් නොවන නිසාය.
විජයාගමනයට පෙරත් ලංකාවේ සිංහලයන් විසූ බව සූරිය ගුණසේකර මහතා පවසන්නේ රාමායණය සහ මහාභාරතය යන ග්‍රන්ථ දෙකම ක්‍රි. පූ. 6-9 සියවස්‌ අතර ලියෑවී ඇතැයි යන නිගමනයෙහි පිහිටාගෙනය. මෙම ග්‍රන්ථ දෙක ලියන ලද කාල වකවානුවක්‌ ගැන ඒවායේ සඳහන්ව නැති නිසා සූරිය ගුණසේකර මහතා එම නිගමනයට එළඹ ඇත්තේ කෙසේ දැයි පැහැදිලි කළේ නම් පාඨකයාට ඒ පිළිබඳ අදහසක්‌ ඇතිකර ගත හැකිවනු ඇත. මෙම ග්‍රන්ථ දෙක පිළිබඳ සඳහන් කරන විද්වතුන් බහුතරයක්‌ විසින් එම නාමයන් පෙළගස්‌වනු ලැබ ඇත්තේ රාමායණ, මහා භාරත යන අනුපිළිවෙළ අනුවය. ඒ රාමායණයට පසුව මහා භාරතය ලියෑවී ඇතැයි යන අදහසිනි. සූරිය ගුණසේකර මහතා එම නාමයන් පෙළගස්‌වා ඇත්තේ මහාභාරතය, රාමායණය යන අනුපිළිවෙළ අනුවය. එතුමා සිතන්නේ මහාභාරතය රාමායණයට වඩා බොහෝ පැරණි ග්‍රන්ථයක්‌ බවය.
රාමායණය ලියවී ඇති කාලවකවානුව ගැන පෙර අපර දෙදිග පඬුවන්ගේ අදහස්‌ මෙන්ම සංස්‌කෘත සාහිත්‍යය, ශිලාලේඛන, ශිව, ජෛන, බෞද්ධ මූලාශ්‍ර ආදිය ද ඇසුරු කරමින් දීර්ඝ විග්‍රහයක යෙදෙන අප රටේ විශිෂ්ට සංස්‌කෘත පඩිවරයකු වන ආනන්ද ගුරුගේ මහතා ,ඔයෑ Sදජසැඑහ දෙ එයෑ Raප්හ්බ්, නමැති තම ග්‍රන්ථයේ 41 පිටුවේ දක්‌වා ඇති නිගමනයන් හි සිංහල අදහස මෙසේය.
(1) රාමායණයට පාදක වූ කතා පුවත යටත් පිරිසෙයින් ක්‍රි. පූ. 400 ට පෙර පැවති අතර එහි පූර්ව රචනය ක්‍රි. පූ. 300 පමණේදී බිහිවන්නට ඇත.
(2) එම මහා කාව්‍යයේ තුන්වන හා සිවුවැනි වර්ධනීය අවස්‌ථාව ක්‍රි. පු. 300 හා ක්‍රි. ව. 100 අතර කාලයට අයත් වේ.
(3) එහි උත්තර කාණ්‌ඩය ක්‍රි. ව. 1 වන සියවසේ මැද භාගයේදී පැවැතී ඇත.
(4) වාල්මීකිට අදාළ නව ශ්ලෝක බන්ධනය ක්‍රි. ව. 2 වන ශතවර්ෂයේදී බිහි විය. ඒ අනුව රාමායණයේ ඇතුළත් සමාජ තොරතුරු ක්‍රි. පූ. 4 වන හා ක්‍රි. ව. 2 වන සියවස්‌ අතර කාලයට අයත් වේ.
ජී. එස්‌. බී. සේනානායක මහතා විසින් පරිවර්තිත ඒ. බැරිඩේල්කීත්ගේ "සංස්‌කෘත සාහිත්‍ය ඉතිහාසය" ග්‍රන්ථයේ (ඇම්. ඩී. ගුණසේන) 59 පිටුවේ රාමායනය ගැන මෙසේ සඳහන් වේ.
"ක්‍රි. පූ. 400-200 අතරතුර කාලයේ වෙසෙන්නට ඇතැයි සැලකෙන වාල්මීකි සහ ඔහුගේ සහායකයෝ පැහැදිලිවම මේ රාජකීය මහා කාව්‍යයේ නිත්‍යානුකූල පෞරාණිකයෝ වෙති."
ඉහත සඳහන් කරන ලද ආනන්ද ගුරුගේ මහතාගේ ග්‍රන්ථයේම 50 වන පිටුවේ දක්‌වා ඇති විස්‌තරයෙන් මහා භාරතය රාමායණයට පසුව ලියන ලද්දක්‌ බව පැහැදිලි කර ඇත.
"එය (මහාභාරතය) ඉතා විශාල කෘතියක්‌ වන අතර වැඩී වර්ධනය වීමේදී පුළුල් කාල පරාසයක්‌ ආවරණය වී ඇත. මහා භාරතය පිළිබඳ දැන සිටි බවත් රාමායණයෙන් අනාවරණය නොවන අතර මහා භාරතයේ අග කොටසේදී රාමායණ කතා පුවතේ සාරාංශය පමණක්‌ නොව රාමායන ග්‍රන්ථය ගැන හා එහි කතුවර වාල්මීකි ගැන ද සඳහන් කර තිබේ. මහාභාරතයේ රාමායණයට පූර්ව තොරතුරු මෙන්ම රාමායණයෙන් පසු කාලයේ තොරතුරු ද සඳහන් වෙයි. එහෙත් වැඩි වශයෙන්ම තොරතුරු ඇතුළත් වන්නේ රාමායණය රචනා කරන ලදැයි සැලකෙන ක්‍රි. පූ. 400 සිට ක්‍රි. ව. 200 දක්‌වා කාල පරාසය තුළය."
මෙම කරුණු අනුව රාමායණය හා මහා භාරතය යන කෘතීන් දෙකම රචනාවී ඇත්තේ බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පසු කාලයකදී බව කිව හැකිය. ඒ වන විට විජයාගමනය සිදුවී තිබිණි. එසේ නම් රාමායණයේ සිංහලයන් ගැන සඳහන් නොවන්නේ කුමක්‌ නිසැදැයි කෙනකුට ප්‍රශ්නයක්‌ නැගීමට පුළුවන. එම ප්‍රශ්නයට පැහැදිලි පිළිතුරක්‌ ඇත. රාමායණයේ සඳහන් "ලංකා පුරය" යනු අපගේ ලංකා දිවයින නොවේය යනු එම පිළිතුරය. එම ලංකා පුරය කල්පිත නගරයකි. එහි රාවණ රජු සහ ඔහුගේ රාක්‌ෂය ජනයා වාසය කළ බව රාමායණය. දක්‌වයි. විවිධ ජාතීන් විසින් අපේ දිවයින හඳුන්වා තිබුණේ තම්බපණ්‌ණි, තැප්‍රොබේන්, ස්‌වර්ණදීප, සෙරන්ඩිබ්, රත්නදීප, සීහලක, සිංහලද්වීප, සිහිලක, සලිකේ යනාදී නම්වලිනි. රාවණගේ ලංකාපුරය දක්‌ෂිණ භාරතයේ මුහුදෙන් එතෙර පිහිටි බව රාමායණයේ සඳහන්වීම නිසා එම පුවත සත්‍ය කතාවක්‌ ලෙස විශ්වාස කළ ජනයා එම මුහුදෙන් එතෙර පිහිටි "ලංකාපුරය" යනු අපගේ දිවයින ලෙස සිතන්නට පෙළඹීම නිසා ඊට "ලංකා" නාමය ද තහවුරු විය. මෙය කොලොම්බස්‌ විසින් කැතරි දිවයින් බටහිර ඉන්දියා දූපත් ලෙස වරදවා නම් කිරීම හා සමකළ හැකි සිද්ධියකි. කොලොම්බස්‌ගේ එම වැරදීම නිසා අදත් එම දූපත් වාසීහු බටහිර ඉන්දියානු කොදෙව්වන් නොහොත් රතු ඉන්දියානුවන් ලෙස හැඳින්වෙති.
රාමායණයේ සඳහන් "ලංකාපුරය" අපගේ දිවයින නොවන්නාසේම එහි සඳහන් වන රාවණ, කුම්භකර්ණ, විභීෂණ ආදීහු ද අප රටට සම්බන්ධයක්‌ ඇති චරිත නොවෙති. රාමායණය ලියෑවී ඇත්තේ කතාන්තර දෙකක්‌ එකතු කිරීමෙනි. එකක්‌ බෞද්ධ දශරථ ජාතකයයි. එහි සඳහන් වන පරිදි රාමකුමරු සීතා සහ ලක්‌ෂමන් සමග වනවාසයට ගිය අවස්‌ථාවේදී සීතාව රකුසකු විසින් පැහැරගෙන යැමේ පුවත අනෙක්‌ කතාවය. ඊට පසුබිම් වන්නේ දක්‌ෂිණ භාරතයේ (වත්මන් ඩකෑන් ප්‍රදේශය) රාක්‌ෂස නමින් එවක හඳුන්වන ලද වනචාරී ජනයා වාසය කළ ප්‍රදේශයයි. ආර්ය ව්‍යාප්තිය දක්‍ෂිණ භාරතීය ප්‍රදේශ කරා යොමු වුණු වකවානුවේදී එහි පුරෝගාමීන් වූයේ සෘෂිවරුන් නමින් හැඳින්වුණු පූජක පන්තියයි. මෙම පූජකයන්ගේ ආශ්‍රමවල යාගහෝම පූජාවලට රාක්‍ෂසයන්ගෙන් නිතර බාධා හිරිහැර පැමිණුන බව සකු සාහිත්‍යයේ සඳහන් වේ. සීතා පැහැරගෙන යැමේ සිද්ධියෙන් නිරූපණය වන්නේ ද මෙම ගැටුමය. එම පැහැරගෙන යැමේ සිද්ධියට යොදාගෙන ඇති රාවණ වනාහි සංස්‌කෘත පුරාණ ග්‍රන්ථයන්හි සඳහන් පෞලස්‌ත්‍ය රාක්‌ෂස ගෝත්‍රයට අයත් චරිතයකි. පෞලස්‌ත්‍ය Rෂිවරයාගෙන් පැවත එන මෙම ගෝත්‍රය පිළිබඳ ඉතිහාසය වායුපුරාණය (70-29(56) බ්‍රහ්මාණ්‌ඩ පුරාණය (සසස-ඊල 34-62) ලිංගපුරාණය (1, 63, 55-66) කුර්ම පුරාණය පද්මපුරාණය යන ග්‍රන්ථවල ද මහාභාරතයේ (1(66(2751) ද සඳහන් වේ.
එම තොරතුරු අනුව "මනුගෙන් ආරම්භ වන වෛශාලී පරපුරට අයත් තෘණබින්දුගේ දුහිතෘ "ඉල්විලා" කුමරිය පෞලස්‌ත්‍ය හට පාවා දෙනු ලැබිණ. එම දෙදෙනාට උපන් පුත්‍රයා "වෛශ්‍රවස්‌ ඉල්විලා" නම් වූ අතර ඔහු නර්මදා නදී තීරය සිය වාසභූමිය කර ගත්තේය. වෛශ්‍රවස්‌ හට භාර්යාවන් සිවුදෙනකු වූ අතර ඔවුන් අතරින් බ්‍රහස්‌පතීගේ දියණිය වූ "දේව වර්ණනිය" කුස උපන් පුත්‍රයා කුවේර වෛශ්‍රවණ නම් විය. ඔහුට දරුවෝ සිවුදෙනෙක්‌ වූහ. "නලකූබර, රාවණ, කුම්භකර්න, විභීෂණ යන පිරිමි දරුවන් සහ "ශුර්පනඛා" යනු දුවණියයි. සීතා පැහැරගෙන යැමේ කතා පුවතට මෙම චරිත සම්බන්ධ කරගෙන ඇත. ඉහත සඳහන් "කුවේර" සියලු යක්‌ෂයන්ගේත්, පෞලස්‌ත්‍ය සියලු රාක්‌ෂයන්ගේත් රජුන් ලෙස පුරාණ සාහිත්‍යයේ සඳහන් වේ. ඒ නිසා රාක්‌ෂසයෝ "පෞලස්‌ත්‍ය රාක්‌ෂස" නමින් හැඳින්වෙති. පෞලස්‌ත්‍ය රාක්‌ෂසයන් හිමාල අඩවිය වාසභූමි කරගත් බවට සටහන් රාමායණයේ හා මහාභාරතයේ ඇත. යක්‌ෂයින්ගේ නායකයා වන කුවේරගේ "ලංකා පුරය" පිළිබඳව ප්‍රථමයෙන් සඳහන් වන්නේ රාමායණයේය. එබැවින් "ලංකාපුර" පිළිබඳ සංකල්පය රාමායණය විසින් ගොඩනගන ලද්දක්‌ බව පෙනේ. මෙම කරුණු අනුව අප රටේ සිංහල ජාතිය පිළිබඳ කෙරෙන විමර්ශනයකදී රාමායණයේ සඳහන් රාවණදී චරිත ලංකාවාසීන් ලෙස සැලකිය නොහැකිය.
විජයාගමනයට පෙර සිටම ලංකාවේ සිංහලයන් වාසය කළ බවට සූරිය ගුණසේකර මහතා ඉදිරිපත් කරන අනෙක්‌ සාක්‌ෂිය මහා භාරතයේ ඇතැම් තැන්වල "සිංහල" නාමය සඳහන් වීමය. රාමායණයට පසුව මහා භාරතය රචනා කර ඇති බවත්, එම ග්‍රන්ථ දෙකම බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පසු කාලයකට අයත් වන බවත් ඉහත සඳහන් කළෙමි. ඒ අනුව මහා භාරතයේ සිංහලයන් ගැන සඳහන්ව තිබීමේ විශේෂත්වයක්‌ නැත.
සූරිය ගුණසේකර මහතා විසින් මහා භාරත කාව්‍යයේ සිංහලයන් ගැන සඳහන් වන පාඨ උපුටාගෙන ඇත්තේ 1883-1896 තුළ පළමු වරට එම කාව්‍යය ඉංගී්‍රසි බසට නගන ලද පරිවර්තන කෘතියෙන් බව සිය ලිපියේ සඳහන් කර ඇත. එහෙත් එම පාඨ ඉංගී්‍රසි බසින් සිංහලට පරිවර්තනය කළේ කවුරුන් විසින් දැයි සඳහන් කර නැත. සකු බසින් ඉංගී්‍රසියටත්, ඉංගී්‍රසියෙන් සිංහලටත් පරිවර්තනය කිරීමේ දී මුල් සකු කාව්‍යයේ අදහස්‌ වල නිරවද්‍යතාවය කෙතෙක්‌ දුරට ආරක්‍ෂාවී තිබේද යන්න ගැන සෑහීමට පත්විය නොහැකිය.
අංක 1 වශයෙන් උපුටා දක්‌වා ඇති පාඨයේ විශ්වාමිත්‍ර රජුගේ යුද හමුදාව මගින් වශිෂ්ඨ සෘෂිවරයාගේ පිරිසට පහරදී මරා දැමුණු විට වශිෂ්ඨගේ "කාමෙ�නුව" නමැති එළදෙන විසින් නැවත ලොවට මිනිසුන් වර්ග බිහි කිරීම පිළිබඳ වෘත්තාන්තයේ "විශ්වාමිත්‍ර" රජ කෙනකු ලෙස සඳහන් කර ඇතත් ඔහු රජකෙනකු නොව Rෂිවරයෙකි. විශ්වාමිත්‍ර සහ වශිෂ්ට යන දෙදෙනාම සෘග් වේදයේ මණ්‌ඩල 10 න් දෙවන මණ්‌ඩලයේ සිට හත්වන මණ්‌ඩලය දක්‌වා ග්‍රන්ථ රචනා කළ සෘෂි කුල හයෙන් දෙදෙනෙකි. මෙම එළදෙනගේ වල්ගයෙන් පල්ලව හමුදාව ද උදරයෙන් ද්‍රවිඩ හා ශක හමුදාව ද ගර්භාෂයෙන් යවන හමුදාවක්‌ ද ගොම වලින් සවර හමුදාවක්‌ ද බිහිකරන ලද අතර මුඛයෙන් පූන්ද්‍ර, කිරාක, යවන හා සිංහලයන් ද නොදියුණු ගෝත්‍රයන් වන කසා, වීවුක, පුලින්ද, චීන, හුන, කෝරළ හා විවිධාකාර තවත් ම්ලේච්ඡයන් ද මවන ලද බව සඳහන් වේ. මහා භාරත යුද්ධය හා සම්බන්ධයක්‌ නොමැති මෙම පුවත රාමායණයේද සඳහන් වේ. නමුත් එහි සඳහන් වන්නේ එම එළදෙනගෙන් කාම්භෝජ, පහ්ලව, ශක, තුසර, කිරාත, යවන සහ ම්ලේච්ඡ යන ජාතීන් බිහිවූ බවය. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ මුල් පුරාවෘත්තයේ සඳහන් ජාතීන් සංඛ්‍යාවට මහා භාරත කතුවරුන් විසින් තවත් ජාතීන් එකතු කර කාම්බෝජ, පහ්ලව, කුසර යන පැරණි ජනවර්ගයන් ඉවත් කර ඇති බවය.
අපගේ වංසකතා අනුව සිංහල ජාතිය බිහිවූයේ සිංහයකු හා රජකුමරියක අතර ඇතිවූ සංවාසයෙනි. මේ පිළිබඳ සූරිය ගුණසේකර මහතා "ලංකා ඉතිහාසයේ හෙළ යුගය" ග්‍රන්ථයේ 18 පිටුවේ සඳහන් කර ඇත්තේ තිරිසන් සතකුට දාව මිනිස්‌ දුවක්‌ දරුවන් නොලබන බවත්, එබැවින් සිංහබාහු සහ සිංහ සීවලී මිත්‍යාවක්‌ බවත්ය. එහෙත් එළදෙනකගේ මුඛයෙන් සිංහලයන් උපන් බවට මහා භාරතයේ සඳහන් පුවත විශ්වාස කරන සූරිය ගුණසේකර මහතා එය සාධාරණීකරණය කර ඇත්තේ "එළදෙන යනු භූමියේ සංකේතය" බව ප්‍රකාශ කරමිනි. හින්දු සම්ප්‍රදාය අනුව එළදෙන භූමියේ සංකේතය බවට විශ්වාස කරන එතුමාට "සිංහයා" යනු සූර්ය සංකේතය බවටත් "සුසීමා" යනු චන්ද්‍ර සංකේතය බවටත් සැලකෙන ආර්ය මතය පිළිගැනීමට නොහැකිවීම ගැන අප තුළ ඇත්තේ මවිතයකි.
සූරිය ගුණසේකර මහතාගේ දෙවන උපුටනයෙහි දක්‌වා ඇත්තේ යුධීෂ්ථිර රජුගේ "රාජසූයා" යාගයට පැමිණි රජවරුන්ගේ නාමලේඛනයයි. මෙහිදී පූජ්‍යෙdතිශයෙහි භාගදත්ත රජු, වෘහද්වාල රජු, පූන්දායන්ගේ වාසුදේව රජු, කුන්තිභෝද රජු, ගෞරවාහන රජු, විරත රජු ආදී වශයෙන් ඇතැම් ජාතීන්ගේ රජවරුන්ගේ නම් දක්‌වා ඇති නමුත් වංග, කාලිංග, ආන්ද්‍රක, ද්‍රවිඩ, සිංහල හා කාශ්මීර ඇතුළු ඇතැම් ජාතීන්ගේ රජවරුන්ගේ නම් සඳහන් කර නැත. හේතුව කුමක්‌ද? සත්‍ය වශයෙන් මෙය හුදු අතිශයෝක්‌තියයි. මෙහි සඳහන් ඇතැම් ජන වර්ග සතුන් මරා බිලිපූජා කරන යාග කර්ම විශ්වාස නොකළ බැවින් මෙම යාගයට ඔවුන් සහභාගි වන්නට නැත. මහා භාරත කතුවරුන් එම රජවරුන්ගේ නම් දැන නොසිටින්නටද ඇත. සිංහල රජුගේ නම ද සඳහන් නොවන්නේ ඒ නිසා විය හැකිය.
තුන්වන උපුටා ගැනීමේ සඳහන් වන තෑගි භෝග රැගෙන ආ රජවරුන්ගේ නම් ද සඳහන් නොවේ. සිංහලයන්ගේ රජු මුහුදේ සෑදුණු ඉතා වටිනා මැණික්‌ ද මුතු ගොඩවල් ද හස්‌ති ආවරණ සිය ගණනක්‌ ද රැගෙන ආ බව සඳහන් නමුත් රජුගේ නම සඳහන්ව නැත.
හතරවන උපුටා ගැනීමේ "වංග, අංග පූන්ද්‍ර, ඖද්‍ර, චෝල, ද්‍රවිඩ, අන්ධක, සිංහල ඇතුළු සමුද්‍රතීරය අසල හා දූපත්වල ද එමෙන්ම දේශසීමා අසල රාජ්‍යවල සියලුම පාලකයන් ගැන ද සඳහන් කර නැවත ලංකාවේ නොයෙක්‌ ස්‌වදේශික කොටස්‌ නායකයන් ද ම්ලේච්ඡ වනචාරීන් ද යනුවෙන් සඳහන්ව ඇත. සිංහලයන් ගැන සඳහන් කරද්දී ලංකාව ගැන නොකියා වෙනත් තැනක ලංකවේ ස්‌වදේශික කොටස්‌ යනුවෙන් අදහස්‌ කර ඇත්තේ කවුරුන් ගැනද? යනු ප්‍රශ්නයකි. සිංහලයන් ගැන සඳහන්ව තිබූ කිසිදු ස්‌ථානයක ලංකාව ගැන සඳහන්ව නොතිබීමත්, ලංකාව ගැන සඳහන් වූ එකම ස්‌ථානයේ සිංහලයන් ගැන "නොපවසා" "ස්‌වදේශික කොටස්‌" යනුවෙන් ජාතියක්‌, වර්ගයක්‌ නොමැති පිරිසක්‌ ගැන සඳහන් කළේ කුමක්‌ නිසාද යනු සිතා බැලිය යුතු කරුණකි. අපට වැටහෙන ආකාරයට මහා භාරත කතුවරුන් දැනසිටි ලංකාව වූයේ රාමායණයේ සඳහන් රාවණගේ ලංකාවය. එය පිහිටි ස්‌ථානය ඔවුන් නිසැකව දැන සිටින්නට නැත. ඒ නිසා ලංකාවේ ස්‌වදේශික කොටස්‌ හා ම්ලේච්ඡයන් ලෙස තමන් හරිහැටි නොදන්නා පිරිසක්‌ ගැන සඳහන් කළා විය හැකිය. එසේම භාරතයේ විසූ ජන වර්ග ගණනාවක්‌ම (යවන, තුසර, හූත ආදී) විදේශිකයන්ව සිටියදී භාරතයේ විසූ ස්‌වදේශිකයන් ගැන කිසිදු සඳහනක්‌ නොකොට පිටස්‌තර රටක්‌ වූ ලංකාවේ ස්‌වදේශිකයන් ගැන වෙසෙසා හැඳින්වීමට තරම් පණ්‌ඩිතකමක්‌ මහා භාරත කතුවරුන් තුළ තිබිණැයි විශ්වාස කළ නොහැකි හෙයින් අපේ පැරකුම්බා සිරිතේ කවි විකෘති කර දැක්‌වූයේ මෙයද සූරිය ගුණසේකර මහතා විසින්ම කරන ලද විකෘති අර්ථදැක්‌වීමකැයි ද සැක කළ හැකිය. මෙම පසුබිම යටතේ විජයාගමනය මිත්‍යාවක්‌ ලෙස සැලකීමට මහාභාරතයෙන් ගෙනහැර දැක්‌වූ සාක්‍ෂි කිසිදු ආකාරයකින් අදාළ වන්නේ නැත.
ක්‍රි. ව. 2 වන සියවස තරම් ඈත කාලයේ රචනා කර ඇති දිව්‍යාවදාන නමැති සකු මහායාන ග්‍රන්ථයේත්, වලාහස්‌ස ජාතකයේත්
සඳහන් වන පරිදි දඹදිව සිට පැමිණ සිංහල නම් වූ වෙළෙඳ පුත්‍රයකුගේ මූලිකත්වයෙන් රත්නද්වීපයේ සිංහල රාජ්‍යයක්‌ පිහිටු වූ පුවත ද දීපවංස, මහාවංස ආදියේ සඳහන් විජයාගමන පුවත ද අනුව සිංහලයන්ගේ රාජ්‍යය භාරතීය සංක්‍රමණයකින් බිහිවූ බවට ඇති පිළිගැනීම මිථ්‍යාවක්‌ ලෙස බැහැර කළ හැකි නොවේ. භාෂාව හා සංස්‌කෘතිය අතින්ද එය සනාථ කෙරෙන සාධක බහුලය. එසේ වුවත් විජයාවතරණය සිදුවූයේ බුදුන්වහන්සේගේ පරිනිර්වාණ දිනයේදීම ද යන්න ගැන අප තුළ වුවද ඇත්තේ සාධාරණ සැකයකි. ක්‍රි. පූ. 543 හෝ 483 වනතුරුම අපගේ දිවයින පිළිබඳ භාරතීය නාවික වෙළෙඳ ජනයා දැන් නොසිටියේ යෑයි කිසිසේත් විශ්වාස කළ නොහැක්‌කේ අරාබි මුහුදේ යාත්‍රා කරන රුවල් නැව් කුණාටුවලට හසුවී අපගේ වෙරළට පාවී ඒම බුද්ධ පරිනිර්වාණ දිනයට පෙර කාලයේදීත් සිදුවන්නට ඇති නිසාය. ඉන්දියාවේ වයඹදිග වෙරළේ පිහිටි "කල්‍යාණි" වරාය නාමයෙන් අප රටේ ද බටහිර වෙරළේ කල්‍යාණියක්‌ (කැලණිය) බිහිවී තිබීම මීට එක්‌ සාධකයකි. ඉන්දියාවේ කල්‍යාණි වරායේ වෙළෙඳුන් පැමිණ වෙළෙ¹ම් කළ ස්‌ථානයට "කල්‍යාණි" ලෙස නම් තැබීම නිසා අප රටේ කැලණිය වරාය ආරම්භ වන්නට ඇත්තේ අනුරාධපුරයට පෙරදී විය හැකිය. අනුරාධපුරයේ ඇතුළු නුවර කැණීම්වලින් ක්‍රි. පූ. 900 දක්‌වා ඈතට යන බ්‍රාහ්මී අක්‌ෂර සංකේත සහිත වලං කැබලි මෙන්ම ජනාවාස ස්‌ථිර හමුවී ඇතැයි කියනු ලැබේ. ඉන්දියාවේ බොහෝ ප්‍රදේශවලින් හමුවන ආකාරයේ සුසාන භූමි ඉබ්බන්කට්‌ටුව ආදී ස්‌ථානවලින් මතුකර ඇති අතර ඒවා ද ක්‍රි. පූ. 9 වන සියවසට කාලනිර්ණය කර ඇත. සිංහලයන් සමගම කාම්බෝජ යවන ආදී ආර්ය ගෝත්‍රවලට අයත් ජනයා ද මෙහි පැමිණ ජනාවාස තනා පදිංචි වූ බවට ශිලා ලේඛන මෙන්ම වෙනත් මූලාශ්‍ර සාක්‍ෂි ද පවතී. විජයාගමනය යනු මේ රටේ රාජ්‍ය පාලනයක්‌ ආරම්භ කිරීමට තරම් ප්‍රබල වූ කේවළ ආර්ය සංක්‍රමණය විය හැකිය. එය බුද්ධ පරිනිර්වාණයට සියවස්‌ කීපයකට පෙරදී වුවද සිදු වී තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැක්‌කේ ඉන්දු නිම්නයට ආර්ය සංක්‍රමණය සිදුවූයේ ක්‍රි. පූ. 2000-1500 අතර කාලයේදී යෑයි පිළිගෙන ඇති නිසාය. සිදුහත් කුමරු උපන් වංශය පවා පර්සියානු රජ පෙළපතට සම්බන්ධ බවට තදබල විශ්වාසයක්‌ පවතින හෙයින් වයඹ දිගින් ඇතුළු වූ ආර්යයන් ගංගා නිම්නය දක්‌වා නැගෙනහිරට සංක්‍රමණය වන විට ඔවුන්ගෙන් කොටසක්‌ මුහුදු මාර්ගයෙන් තම්බපණ්‌ණි දිවයිනට ළඟා නොවූයේ යයි සිතිය නොහැකිය.
එසේම විජයගේ සිට දේවානම්පියතිස්‌ස දක්‌වා රාජාවලියේ සැක සහිත තැන් ගණනාවකි. විජයගේ සිට මුටසීව රජු දක්‌වා රජවරුන් 5 දෙනකුගේ කාලය වසර 17 ක අරාජික කාලයක්‌ ද සමග වසර 236 කි. ඉන්පසු රජ වූ දෙවනපෑතිස්‌සගේ සිට සේන ගුත්තික දක්‌වා රජවරුන් 5 දෙනාගේ කාලය වසර 82 කි. ඉන් අනතුරුව රජවූ 5 දෙනාගේ කාලය වසර 36 කි. ඊළඟ පස්‌දෙනාගේ කාලය වසර 46 ක්‌ වූ අතර එම පස්‌දෙනාට පසුව රජවූ රජවරුන් 5 දෙනාගේ කාලය වසර 31 කි. පණ්‌ඩුකාභය වසර 70 ක්‌ ද මුටසීව වසර 60 ක්‌ ද ඔහුගේ දරුවන් හතරදෙනකුට වසර 70 ක්‌ ද ආදී වශයෙන් කාලය ගලපා ඇත්තේ විජයාගමනය බුද්ධ පරිනිර්වාණ දිනයේදී සිදුවූ බව තහවුරු කිරීම සඳහා දැයි සැකයක්‌ ඇතිවේ. රටක්‌ ජනාවාස වන ආකාරය පිළිබඳ නූතන උදාහරණ ලෙස අමරිකා එක්‌සත් ජනපදය හෝ ඕස්‌ටේ්‍රලියාව ගැන සලකා බලන විට ඒවායේ රාජ්‍යත්වය ඇති වූයේ වසර ගණනාවක සංක්‍රමණික ක්‍රියාවලියකට අනතුරුවය. එම කාලය තුළදී ස්‌වදේශික ජනතාවගේ ප්‍රතික්‍රියාවන්ට මුහුණ දීමේ ගැටලුව ද පැනනගී. දිවයිනට මුලින්ම පැමිණි වෙළෙඳුන් ස්‌වදේශිකයන් සමග ගනුදෙනු කළ ආකාරය පිළිබඳ ජනප්‍රවාදය හියුංසාන් වාර්තා කර තිබේ.
"තම වෙළෙඳ බඩු මාර්ගය අසල තබා සැඟවී සිටිති. වෙළෙන්දෝ එම බඩුවලට සාධාරණ මිල (හුවමාරු ද්‍රව්‍ය) එම ස්‌ථානයේ තබා පිටවී යති." මීට බොහෝ පසු කායකදී පවා ආර්යයන්ගේ කම්මල් වලින් ඊතල සාදවා ගැනීම සඳහා පැමිණි වැද්දන්ගේ සන්නිවේදන උපාය ද මීට සමාන බව වාර්තා වී තිබේ. මෙම විදේශීය වෙළෙඳුන්ගේ මුල්ම කුඩා කඳවුරු තොටුපළ ආශ්‍රිතව බිහිවන්නට ඇත. පසු කලෙක පෘතුගීසි, ලන්දේසි ආදීන් විසින් ද යොදා ගන්නා ලද්දේ එම උපක්‍රමය විය. කල්යාමේදී ස්‌වදේශිකයන් අතරින් යම් යම් පුද්ගලයන් මෙම විදේශික පිරිස්‌ හා කුළුපගවන්නට පටන් ගැනීම සන්නිවේදනයේ ඊළඟ පියවර විය. ඔවුන්ගෙන් ස්‌වදේශිකයන් පිළිබඳ තොරතුරු ලබාගැනීමත් තමන්ට අවනත පිරිස්‌ වැඩිකර ගැනීමත් සිදුවිය. ඒ අතර විදේශිකයන්ගේ යම් යම් සංස්‌කෘතික පුරුදුවලට ස්‌වදේශික පිරිස්‌ ද ඇබ්බැහි වෙති. ඊට එරෙහි වන ස්‌වදේශික නායකයන් අතර බලය පිළිබඳ සැකය හා කම්පනය ඇතිවෙයි. ඉන්පසුව ඇතිවන්නේ ගැටුම්කාරී යුගයයි. එහිදී වැඩිදියුණු වූ නව තාක්‍ෂණයෙන් හෙබි විදේශිකයෝ අවසන් ජයග්‍රහණය ලබති. ස්‌වදේශිකයෝ පරාජිතව නව සංස්‌කෘතිය තුළ ගිලීයති. මෙම ක්‍රියාදාමය සිදුවන්නට දීර්ඝ කාලයක්‌ අවශ්‍ය බව ඉතිහාසයෙන් සනාථ වී තිබේ. යුරෝපීයන්ට ඒ සඳහා 1505 සිට 1815 දක්‌වා වසර 310 ක්‌ ගතවිය. විජයාවතරණ කතාවෙන් හා කුවේණි ජනප්‍රවාදයෙන් සංකේතවත් කරන ආර්ය සංක්‍රමණයට ඊට වඩා කාලයක්‌ ගතවන්නට ඇතැයි විශ්වාස කළ හැක්‌කේ එම යුගයේ පැවති තාක්‍ෂණ මට්‌ටම අනුව සලකා බැලීමෙනි.
දීර්ඝ කාලයක්‌ තුළ සිදුවූ මෙම ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ වාර්තා ලියා තබන්නට පිරිසක්‌ එවක නොවූ හෙයින් ඉතිහාසය ලියන ලද්දේ රාජ්‍යත්වය ඇතිවී තවත් වසර ගණනාවකට පසුව බුදු දහම තහවුරු වීමෙන් පසුවය. කටින් කට ආ තොරතුරු හා මතකයෙහි තිබුණු යුද්ධ වීරයන් පුරෝගාමීන් පිළිබඳ විස්‌තර පමණක්‌ මුල් යුගයට අදාළව ලියවෙන්නට ඇත. ජයග්‍රාහී වීරයා "විජය" නම් විය පරාජිත පාර්ශ්වය කුවේණි සහ ඇගේ ඥති පිරිසය. මතකයෙහි තිබූ නම් කීපයකින් පාණ්‌ඩ්‍ය වාසුදේව, පාණ්‌ඩ්‍ය අභය, සීව ආදීන්ගෙන් රාජාවලිය ගලපමින් මෙම රාජ්‍යය පිහිටුවීම සඳහා බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ආශීර්වාදය හා ආරක්‍ෂාව ලැබුණු බව පෙන්වීම සඳහා විජයාගමනය බුද්ධ පරිනිර්වාණ දිනයේදීම සිදුවූ බවද සඳහන් කරන්නට ඇත. මෙම කරුණු අනුව විජයාගමනය මිථ්‍යාවක්‌ ලෙස සැලකිය හැකි නොවේ.
පුලින්දයන් නමින් ජනවර්ගයක්‌ පුරාණ ඉන්දියාවේ මිස ලංකාවේ වාසය කර ඇති බවට සාධක නැති හෙයින් සූරිය ගුණසේකර මහතා යෝජනා කර ඇති දෙවැනි කාරණය වන කුවේණියගේ දරුවන් දෙදෙනාගෙන් පුලින්දයන් බිහිවූ බවට මහාවංසයේ ඇති සඳහන ප්‍රතික්‍ෂේප වීම අපගේ ඉතිහාසයට බලපාන ප්‍රශ්නයක්‌ නොවන බව ද අවසන් වශයෙන් සඳහන් කරමි.